11 Δεκ 2015

Χριστουγεννιάτικες κάρτες από τα χεράκια μας!

Χειροτεχνία χριστουγεννιάτικες κάρτες!

Η παράδοση του σπιτιού μας λέει, οι χριστουγεννιάτικες κάρτες που φτάνουν στους αγαπημένους μας, να είναι φτιαγμένες από τα χεράκια των παιδιών. 

4 Δεκ 2015

Ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης: "ο σάκος με τα σκορπισμένα δώρα!"

advent calendar ή ''ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης''


Δε ξέρω τι συμβαίνει στα άλλα τα σπίτια και με τους άλλους άγιους Βασίληδες αλλά στο δικό μας  το σπίτι, ο δικός μας ο άγιος Βασίλης είναι λίγο άτακτος... 
Πότε φτερνίζεται πάνω σε κουραμπιέδες και γεμίζει ο τόπος ζάχαρες ....πότε αφήνει τις πατημασιές του... πότε του ξεπλέκεται ο σκούφος... Άσε!

29 Νοε 2015

Παιχνίδια με τα γραμματάκια



Όταν έχουμε όρεξη παίζουμε με τα γραμματάκια! Βρίσκουμε διάφορους τρόπους για να ασχολούμαστε μαζί τους! Δεν έχουμε κάνει καμιά φοβερή ανακάλυψη αλλά με απλά πραγματάκια παίζουμε με τα γράμματα και προσπαθούμε να τα μαθαίνουμε μέσα από το παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν,
τα πλάθουμε σε κουλουράκια! κι ύστερα τα τρώμε!!!



Τα φτιάχνουμε σε παζλ!





Ξεκινάμε να τα φτιάξουμε με πλαστελίνες και ζυμαρικά αλλά καμιά φορά προκύπτει κάτι άλλο...(ελεύθερα πνεύματα)








Λαβύρινθος! 

Εκτός από αυτά κάνουμε κι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι που παίζεται από έναν. Οι υπόλοιποι κάνουμε τη κερκίδα! (δεν έχω φωτογραφία)
Γράφω με μαρκαδόρους σε  ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί (χαρτί που παίρνεις με το μέτρο) όσα γράμματα έχουμε μάθει στο σχολείο. Τα γράφω με διάφορα χρώματα, ανακατεμένα και πολλές φορές το καθένα.
Ο παίχτης παίρνει μια ξυλομπογιά και περνάει πάνω από όλα τα γράμματα γρήγορα και τα διαβάζει. Η ξυλομπογιά διαγράφει το δρόμο που κάνει ο παίχτης διαβάζοντας τα γράμματα. Ο παίχτης δε τα διαβάζει με καμιά σειρά. Επιλέγει εκείνος από που θα περάσει. Πρέπει όμως να τα περάσει όλα τουλάχιστον  μια φορά. Στο δεύτερο γύρο παίρνει άλλο χρώμα μπογιά και κάνει άλλο δρομολόγιο.
Στο τέλος του παιχνιδιού έχει σχηματιστεί κάτι σαν λαβύρινθος γραμμάτων με διάφορα χρώματα.
Εμάς, το παιχνίδι αυτό μας βοηθάει να θυμόμαστε τα γράμματα (έχουμε ένα θέμα με αυτό). Συν ότι δεν είναι καθαρό μάθημα και μας αρέσει πολύ. Οπότε δεν έχουμε και γκρίνιες...
Μπορούμε σε αυτό το παιχνίδι αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε μικρά αυτοκινητάκια. Πυροσβεστική ας πούμε ή αστυνομία που τρέχουν γρήγορα. Περνάνε από τους σταθμούς (τα γράμματα) στέκονται ίσα για να πουν το γραμματάκι και συνεχίζουν για τον επόμενο σταθμό.
Η κερκίδα δε κάνει τίποτα άλλο από το να χειροκροτεί!!!!!!!!!




26 Νοε 2015

Πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο;


Ήταν η ώρα που νύχτωνε.  Μόλις είχαν αρχίσει τα μπουμπουνητά κι η βροχή.
Σηκώνεται το μικρός (3 χρ) και με γρήγορο βήμα ψάχνει στο σπίτι να με βρει. Με βρίσκει στη κουζίνα. Μου φάνηκε κάπως αλαφιασμένος. 
"Άκουσα ένα αεροπλάνο να περνάει. Ήταν κακό αεροπλάνο!" μου λέει, (έχουμε κάνει διαχωρισμό των αεροπλάνων σε καλά τα επιβατηγά και σε κακά τα πολεμικά). 
"Δεν ήταν αεροπλάνο" τον καθησυχάζω "μπουμπουνίζει".
Ο μικρός χαμογέλασε. Φανήκαν τα δοντάκια του. "Είμαι τρελούλης...!" 

Δε θυμάμαι τι άλλο είπαμε... αν είπαμε...
Αλλά εκείνες τις στιγμές αφέθηκα σε μια αλυσίδα σκέψεων. Σκέψεις που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν ή που έζησαν στο παρελθόν στις εμπόλεμες ζώνες... Σκέφτηκα, πως ένας ήχος μπορεί να γεννήσει συναισθήματα, εικόνες, μνήμες. Σκέφτηκα, πόσο τρομερό πρέπει να είναι να ακούς έναν τέτοιο θόρυβο πάνω από το σπίτι σου. Ένα θόρυβο που συνεπάγεται πολλά. Προσπάθησα να μπω στη θέση εκείνων των ανθρώπων... να πανικοβληθώ, να λουφάξω, να κρυφτώ... αλλά δε τα κατάφερα. Ο τρόμος δεν είναι κάτι που μπορείς να προσποιηθείς ότι το κατάλαβες, αν δε το έχεις ζήσει. 
Ύστερα σκέφτηκα πόσο τυχεροί είμαστε που τα παιδιά μας δε ζούνε σε καμιά εμπόλεμη περιοχή. Κι ότι απλώς τρομάζουν από ένα μπουμπουνητό. 

Θα έφταναν πολύ μακριά οι σκέψεις μου. Με ξέρω καλά. Και στο τέλος θα γέμιζαν οργή κι απόγνωση. Δε πρόλαβαν όμως. Ευτυχώς ο δικός μας ουρανός βροντά μόνο από μπουμπουνητά (τουλάχιστον στο τώρα κι εύχομαι στο πάντα για όλη την υφήλιο) και τα άλλα δυο παιδιά φώναζαν να τους ετοιμάσω κάτι να φάνε. 
Και τότε αναρωτήθηκα για πρώτη φορά, πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο; 
Και κλέβοντας λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, ευχήθηκα να σταματούσαν όλα τα άσχημα αυτού του κόσμου κι η ανθρωπότητα να γέμιζε ελπίδα. Ξέρω, κάπως μάταιη η ευχή μου. Αλλά 
 όταν κάνεις μια ευχή έχεις δικαίωμα να ευχηθείς ότι θες! έτσι δεν είναι; 

24 Νοε 2015

Επιτραπέζιο παιχνίδι μαθηματικών





Για να μοιάζουν τα μαθηματικά "παιχνιδάκι" σκέφτηκα να τα κάνω εγώ παιχνίδι!
Δεν ήταν δύσκολο. Απλά, οι παίχτες έπρεπε να έχουν ένα στόχο και να πηγάζει γέλιο από το παιχνίδι μας!

Χρειάστηκα:
  • χαρτόνια οντουλέ (διπλώνουν καλύτερα νομίζω από τα κανσόν)
  • καπάκια

Τι έκανα λοιπόν...

Πήρα τα χαρτονάκια οντουλέ κι έγραψα στο εσωτερικό "προβληματάκια" της πρώτης δημοτικού.  Προβληματάκια του τύπου:
"ο Στέλιος είχε πέντε μπάλες κι η μια του ξεφούσκωσε. Πόσες μπάλες έχει τώρα για να παίξει;"
"η μαμά κατσικίνα (μαμά των εφτά κατσικών) αγόρασε έξι σοκολάτες, έφτασαν για όλα τα παιδιά της;"
"ο Μιχάλης έχει δώδεκα μπογιές κι ο Άρης έχει δεκατρείς μπογιές. Ποιος έχει τις λιγότερες;"
"το καλάθι μου έχει τρία ρόδια και του φίλου έχει 4 ρόδια. Πόσα μαζέψαμε συνολικά;"

Τα προσωπάκια που πρωταγωνιστούν στα προβληματάκια μας είναι υπαρκτά. Είναι φίλοι μας ή συγγενείς μας. Πρόσωπα πάντως που αγαπάμε. Ή πρόσωπα από παραμύθια που μας αρέσουν. Αν στα προβλήματα οι ήρωες κάνουν γκάφες όπως "ο Πινόκιο είπε ψέματα! με τη μύτη του λοιπόν κάρφωσε δυο μανταρίνια και τρία μήλα. Πόσα φρούτα έχει καρφωμένα στη μύτη του;"
Αυτό κάνει το παιχνίδι ακόμη πιο διασκεδαστικό και τα παιδιά περιμένουν με αγωνία τι λέει το επόμενο πρόβλημα.

Έβαλα λοιπόν σε μια γυάλα τα διπλωμένα χαρτάκια και πήραμε τα πολύχρωμα καπάκια για έπαθλο.

Καθένας τράβαγε ένα χαρτάκι από τη γυάλα κι εγώ του διάβαζα το πρόβλημα. Αν απαντούσε σωστά κέρδιζε ένα καπάκι. Αν όχι, περίμενε να ξαναρθεί η σειρά του. Σε πιο δύσκολες πραξούλες χρησιμοποιούσαμε και αριθμητήρι.



Βέβαια του μικρότερου της παρέας (3 χρονών), τα καπάκια του τα χαρίζαμε σε κάθε ερώτηση. Και να σας πω, μάζεψε τα περισσότερα.
Στους μεγαλύτερους άρεσε το παιχνίδι και το ζητάνε ξανά και ξανά να το παίξουμε.
Και να να είμαι ειλικρινής, για να μη βαριόμαστε τις ίδιες ρωτήσεις, κάθε φορά που ανοίγω ένα χαρτάκι σκαρφίζομαι εκείνη τη στιγμή κάποιο καινούριο προβληματάκι και το λέω. Κι αν με ρωτήσουν την επόμενη φορά, να πω ας πούμε το πρόβλημα με το σκίουρο, εγώ φυσικά δε το θυμάμαι, το θυμούνται όμως οι μικροί παίχτες!

Τις καλησπέρες μου!

17 Νοε 2015

Ομορφιές του Φθινοπώρου



Χρώματα Φθινοπωρινά! Μυρωδιές Φθινοπωρινές! Μια εποχή μαγεμένη!

Κυριακή λοιπόν κι ο μπαμπάς μας λείπει στη δουλειά του (όπως κάθε Κυριακή τα τελευταία εφτά χρόνια).
Αφού λοιπόν, δε μπορούσαμε να έχουμε το μπαμπά στο σπίτι πήγαμε και τον βρήκαμε εμείς!
Κι η βόλτα μας πραγματικά ήταν μια έκπληξη σε κάθε δρομάκι της!

Ξεκινάμε με τα ομορφότερα χρώματα του Φθινοπώρου!







Αλλά το Φθινόπωρο δεν έχει μόνο αποχρώσεις του κίτρινου και του καφέ.
Έχει και του μοβ. Αρχοντικά κυκλάμινα!




 Και πολλά ακόμη...




Και μαγικές φωλιές νάνων κρυμμένες στα χόρτα.





Κι εκτός από ομορφιά που ποτέ δε χορταίνεται, το Φθινόπωρο έχει και ιδιαίτερες γεύσεις. Κυδώνια, ρόδια, κάστανα, καρύδια! τα οποία και φάγαμε (εκτός τα κυδώνια) πριν προλάβουμε να τα βγάλουμε φωτογραφία.
κάποια όμως θα χρησιμεύσουν για χειροτεχνίες! Τα καρυδότσουφλα ας πούμε και τα βελανίδια.







οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη βεράντα του Ταϋγέτου και στο Εστιατόριο Χρώματα - Μυστράς




16 Νοε 2015

Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε)




Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια απαστράπτουσα καθαριότητα. Τα πάντα συγυρισμένα, όλα στις θέσεις τους, τακτοποιημένα και πεντακάθαρα.
Τι; Δεν είναι έτσι; Δε συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια;

30 Οκτ 2015

26 Σεπ 2015

Ζωή σαν νηπιαγωγείο

Αφήνω κάθε πρωί το παιδί στο νηπιαγωγείο. Και κάθε που κλείνω τη πόρτα να φύγω κάνω πάντοτε την ίδια σκέψη, «να μπορούσα να μείνω για μια μέρα σ’ αυτό το χαριτωμένο σχολείο». (Μπορεί βέβαια να το λέω επειδή θέλω να αποφύγω τις δουλειές του σπιτιού αλλά αυτό δε το λέμε παρά έξω).
Θα ήθελα πολύ πάντως να καθίσω στα μικρά καρεκλάκια και να τα μάθω όλα από την αρχή. 
Κι ύστερα σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας αν έμοιαζε ολόκληρη η καθημερινότητα μας με νηπιαγωγείο. Άραγε οι μεγάλοι θα εμπεδώναμε ποτέ αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο;

Τι σκέφτομαι λοιπόν…
Τα παιδιά μαθαίνουν να μοιράζονται πράγματα. Μαθαίνουν να παίζουν ή να δουλεύουν σε ομάδες. Μαθαίνουν να τακτοποιούν το χώρο τους. Μαθαίνουν να αφήνουν πάντοτε καθαρό το χώρο πίσω τους. Μαθαίνουν να μη πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να ‘ναι. Μαθαίνουν να περιμένουν στη σειρά τους για το οτιδήποτε και δε προσπαθούν να πάρουν με το έτσι θέλω τη θέση των άλλων. Μαθαίνουν να δημιουργούν κατασκευές από απλά πράγματα. Μαθαίνουν να ακούν ιστορίες και να ταξιδεύουν σε δάση, θάλασσας και παραμυθένιους κόσμους πάνω σε σκούπες και σε ιπτάμενα ταψιά. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χρώματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να προσεύχονται. Και σίγουρα πολλά ακόμη.

Εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που κάποια από τα παραπάνω σίγουρα μας τα μάθανε κι εμάς στο νηπιαγωγείο δε τα τηρούμε πια. Σίγουρα θα φταίει η βιασύνη μας, η αφηρημάδα μας κι εκείνο που συνήθεια με το καιρό γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Έχω την εντύπωση όμως πως αν κι οι μεγάλοι μοιραζόμασταν τα πράγματα μας (έστω εκείνα που μας είναι άχρηστα γιατί σίγουρα κάποιοι θα τα έχουν ανάγκη).
Αν δουλεύαμε αρμονικά σε ομάδες χωρίς να κρίνουμε τους πάντες ή να υποδεικνύουμε στους άλλους το σωστό (το σωστό με τα δικά μας μέτρα και σταθμά).
Αν αφήναμε τα πράγματα όπως τα βρίσκαμε στο πέρασμα μας (από τις ταλαίπωρες παραλίες μέχρι και τα δημόσια κτίρια) και αν κάναμε το κόπο φεύγοντας από οπουδήποτε να παίρναμε μαζί μας και τα σκουπίδια μας.
Αν είχαμε την υπομονή να περιμέναμε στο δρόμο για το ταξί (χωρίς να αγνοούμε τους προηγούμενους από μας που στέκονται για ώρα στη βροχή), ή στη σωστή ουρά στη τράπεζα.
Κι αν εν τέλει βγάζαμε τα γκρίζα από τις ζωές μας και τις γεμίζαμε χρώματα και μουσικές κι αν τοποθετούσαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας ίσως τα πράγματα να γίνονταν πιο απλά και δίκαια για όλους μας…
Τότε θα μπορούσαμε κι εμείς να καβαλάμε ένα ταψί και να ταξιδεύαμε για μερικές στιγμές (ξέρω δε θα μπορούσαμε ακόμα κι έτσι, να ονειροβατούμε συνέχεια, έχουμε και υποχρεώσεις που χρειάζονται τη πραγματικότητα κι όχι τη φαντασία) κι ύστερα με τη προσγείωση μας μπορεί όλα να τα βλέπαμε αλλιώτικα.
Κι αν τέλος απλοποιούσαμε τις σχέσεις μας με τους άλλους σε βαθμό που να πλησιάζουμε κάποιον και αθώα να του λέμε:
"Πως σε λένε; θες να γίνουμε φίλοι;" πόσο αλλιώτικα θα μπορούσαν να γίνουν όλα τότε; 


Τώρα, αν με ρωτήσετε γιατί τα παιδιά γυρνώντας από το νηπιαγωγείο τηρούν ελάχιστα πράγματα και στο σπίτι, με συγχωρείτε αλλά δε ξέρω να σας απαντήσω. Εγώ μιλώ για ενήλικες που θεωρητικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ευκολότερα μαζί τους. Για τα παιδιά δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά προ πολλού. 

Φτιάχνουμε το όνομα μας πάνω σε ξύλινα μανταλάκια!!



Πάμε να παίξουμε με το όνομα μας μέχρι να μάθουμε να το γράφουμε σωστά;

16 Σεπ 2015

Τι είναι εκλογές;


-Τι είναι εκλογές; ρωτάνε τα παιδιά. Και κάποιος πρέπει να τους απαντήσει.

Δε βρήκα τίποτα καλύτερο να τους απαντήσω που να το κατανοήσουν εκτός από το ότι οι εκλογές είναι ένα παιχνίδι.

-Επιτραπέζιο; ρωτάνε ξανά τα παιδιά.

-Μπα… θα έλεγα πως επρόκειτο για ένα παιχνίδι ανοιχτού χώρου.

-Δηλαδή;

-Διεξάγεται ταυτόχρονα σε πολλά μέρη.

-Άρα παίζουν ταυτόχρονα πολλοί παίχτες, διαπιστώνουν. Κι έχουν δίκιο.

-Και πως παίζεται; συνεχίζουν για να μάθουν.

-Υπάρχουν κάποιες ομάδες. Μερικές αποτελούνται από πιο πολλά άτομα και άλλες από πιο λίγα. Όλες όμως έχουν ένα αρχηγό.

-Ο αρχηγός και οι παίχτες δηλαδή είναι μια ομάδα;

-Ναι. Ο αρχηγός δίνει οδηγίες κι οι παίχτες τις εκτελούν.

-Σαν να λέμε ο βασιλιάς και τα στρατιωτάκια! Και τι λένε οι οδηγίες των αρχηγών;

-Λένε πως πρέπει να συζητάνε με τους αντίπαλους παίχτες συνέχεια.

-Και για τι θέματα μιλάνε;

-Κυρίως δίνουν υποσχέσεις. Πως αν η ομάδα τους εκλεγεί από το λαό για να κυβερνήσει τη χώρα θα κάνουν ένα σωρό καλά πράγματα προς όφελος των πολιτών. Καμιά φορά χρειάζεται να λένε για το ποιος έχει κάνει άσχημα πράγματα τα προηγούμενα χρόνια. Μέσα στο παιχνίδι είναι και να τσακώνονται.

-Και γιατί δε μαλώνουν για το ποιος έχει κάνει τα καλύτερα πράγματα αντί για τα ασχημότερα;

-Χμ… δε ξέρω.

-Μπορεί να μην έχουν κάνει πολλά καλά;

-Μπορεί.

-Και αυτά που υπόσχονται τα πραγματοποιούν στο τέλος;

-Όχι πάντα.

-Έχουν και όπλα;

-Δεν έχουν όπλα με σφαίρες αλλά έχουν άλλου είδους όπλα. Όπλα που δε σκοτώνουν απευθείας αλλά που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους πολίτες ή να τους στερήσουν δικαιώματα.

-Και να τους κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες μετά;

-Ναι πολλές συμβαίνει να κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες.

-Πως;

-Στερώντας τους ας πούμε δουλειά, σπίτι, φαγητό.

-Και τότε ποιος ο σκοπός του παιχνιδιού;

-Να πείσουν το λαό που τους παρακολουθεί ότι η δική τους ομάδα είναι καλύτερη και τη τελευταία μέρα του παιχνιδιού να την εκλέξουν για την αρχηγία της χώρας.

-Μα αφού δημιουργούν προβλήματα με τα όπλα τους γιατί να τους επιλέξει ο κόσμος;

-Γιατί κάποιος πρέπει να επιλεγεί.

-Αφού λένε ψέματα.

-…

-Και που τερματίζει αυτό το παιχνίδι;

-Με την εκλογή της ομάδας που θα κυβερνήσει το τόπο. Αυτή είναι κι η τελευταία μέρα του παιχνιδιού.

-Κι όλα όσα υποσχέθηκε αυτή η ομάδα θα τα κάνει πραγματικότητα;

-Όχι πάντα.

-Μα εφόσον τα υποσχέθηκε η ομάδα δε πρέπει να τηρήσει το λόγο της;

-Λογικά θα έπρεπε.

-Αυτό είναι το παιχνίδι;

-Αυτό.

-Α κι εγώ που νόμιζα πως παίζεται αλλιώς…

- Πως δηλαδή;

-Ότι οι αρχηγοί κι οι παίχτες των ομάδων υπόσχονται πράγματα και πρέπει να πείσουν το λαό. Ο λαός διαλέγει ποια πράγματα θέλει να γίνουν αλήθεια κι έτσι επιλέγει την ομάδα που θα τα πραγματοποιήσει. Και στο τέλος ο νικητής κάνει πράξη τα λόγια του.

-Δυστυχώς στο παιχνίδι των εκλογών δε γίνονται ακριβώς έτσι τα πράγματα.

-Σε αυτό το παιχνίδι παίρνουν μέρος κι οι μικροί;

-Όχι, μόνο οι μεγάλοι.

-Ε τότε… αυτό το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ.

Τα παιδιά έκαναν να φύγουν. Κάποιο γύρισε πίσω ξύνοντας το κεφάλι του. Είπε σοβαρό: να θυμηθώ όταν μεγαλώσω να μη το παίξω ποτέ μου αυτό το παιχνίδι.


Κάτι ξέρουν τα παιδιά. Δεν είναι δίκαιο είπαν αυτό το παιχνίδι. Κι εγώ λυπάμαι που θα συμφωνήσω με τα παιδιά.


14 Σεπ 2015

Η πρώτη μέρα κάθε σχολικής χρονιάς!

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Δε ξέρω πως να ξεκινήσω σήμερα... Τα έχω λίγο μπερδεμένα στο μυαλό μου...
Ένα ξέρω. Πως η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι πάντοτε δύσκολη. Δε ξέρω για ποιον (γονείς ή παιδιά) είναι πιο δύσκολη αλλά εγώ σαν γονιός τη βιώνω δύσκολα.

4 Αυγ 2015

παραμύθια του μεσονυκτίου


Είναι ωραίο λένε, να μαθαίνεις τα παιδιά να αγαπούν τα βιβλία και να τα προσέχουν. Φυσικά και είναι! ποιος θα μπορούσε άλλωστε να διαφωνήσει με κάτι τέτοιο; Όπως είναι ακόμη πιο ωραίο να τα μαθαίνεις να ακούνε ιστορίες, να τους διαβάζεις παραμύθια αλλάζοντας το τόνο της φωνής σου ανάλογα τον ήρωα, ακόμη και να δημιουργείτε όλοι μαζί ιστορίες! Ασφαλώς και είναι! πως θα μπορούσε να μην είναι;

23 Ιουλ 2015

Χειροτεχνία με κοχύλια!




Κάναμε κι εμείς τα πρώτα μας μπανάκια (με χίλια βάσανα, αλλά τα κάναμε) και μαζέψαμε και πρώτα μας κοχύλια (φυσικό επακόλουθο των μπάνιων μας)!

Έτσι, είπαμε (εγώ με τα τρία μικρά βοηθάκια μου) να φτιάξουμε και μια χειροτεχνία καλοκαιρινή. Μετά κόπων και βασάνων και πάλι, αλλά τα καταφέραμε!

Δε χρειαστήκαμε τίποτα άλλο εκτός από ρύζι, χαρτόνι, οδοντογλυφίδες, πλαστελίνη και τους μικρούς θησαυρούς της θάλασσας!!

Γι αρχή πήραμε ρύζι και το βάψαμε μπλε με τέμπερες. 
Βάψαμε σε μπλε και μερικά χάρτινα πιάτα μιας χρήσης.
Έτοιμη η θάλασσα μας! με τα κύματα της, με τα όλα της!!!


Πήραμε κοχύλια σε διάφορα μεγέθη και σχήματα και τα γεμίσαμε με πλαστελίνη.
Κόψαμε πολύχρωμα χαρτιά σε σχήμα ρόμβου, τα διπλώσαμε για να γίνουν διπλό τρίγωνο και τα κολλήσαμε πάνω σε οδοντογλυφίδες για να φτιάξουμε σημαιάκια. 
Καρφώσαμε τις οδοντογλυφίδες στα γεμισμένα με πλαστελίνη κοχύλια.
Έτοιμες κι οι βαρκούλες.

Μόλις στέγνωσε το ρύζι , το βάλαμε στα μπλε πιάτα ή σε πάνω σε μπλε χαρτόνι. Βάλαμε κοχυλάκια και τα καραβάκια μας.

Μια μικρή θάλασσα στο σπίτι μας!!


Πιο πολύ από όλα μας άρεσε που βάψαμε το ρύζι!

Τις καλησπέρες μου!