21 Σεπ 2015

Εκείνο που μένει είναι οι στιγμές...

Ζούμε σε ένα κόσμο που είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε για να προλάβουμε. Όλα μας καρτερούν και μας χαμογελούν προκλητικά κι εμείς κάνουμε έναν ατέλειωτο αγώνα δρόμου για να τα προφτάσουμε όλα. Να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας στη δουλειά, να είναι τα παιδιά στην ώρα τους στο σχολείο, να προλάβουμε να κάνουμε τις δουλειές του σπιτιού, να πληρώσουμε το δάνειο, να πάμε το αμάξι για σέρβις, να πάμε τα παιδιά στις δραστηριότητες τους, να ψωνίσουμε, να ... να ... να .... κάτι σαν το τραγούδι -αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς.


Ξέρω καλά όμως πως όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν. Κι εμείς πρέπει να ιδρώσουμε στο προσωπικό μας διάδρομο στο γήπεδο του στίβου για να καταφέρνουμε να τερματίζουμε κάθε μέρα με επιτυχία. Κι αφού όλα τα παραπάνω κι άλλα πιο πολλά, δε μπορούμε να τα αποφύγουμε, τουλάχιστον ας μάθουμε να απολαμβάνουμε τις στιγμές που μας αναλογούν.
Μια βόλτα στη παραλία, μια κουβέντα με τα παιδιά, φαγητό με ανθρώπους που αγαπάς, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά, ένα μουτράκι πασαλειμμένο με σοκολάτες...
Οι στιγμές όμως έχουν το ελάττωμα να μη διαθέτουν κάποιο αποδεικτικό για την ύπαρξη ή τη πληρωμή τους. Είναι μοναδικές και καταγράφονται μόνο στις ψυχές των ανθρώπων. Επομένως το μόνο που τους αξίζει είναι να τις ζει κανείς αληθινά και να τους προσφέρει το χώρο που τους αναλογεί στα άπατα του "είναι"!


Ωραίο θα ήταν λοιπόν κάθε βράδυ, λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, να μαθαίναμε να φυλακίζαμε τέτοιες μικρές στιγμές σφηνωμένες στους ατέλειωτους αγώνες μας, καλά πασπαλισμένες με την ομορφιά και την ουσία αυτού του κόσμου.
Όπως κάνουν τα παιδιά δηλαδή. Κάθε βράδυ στα κρεβάτια τους λίγο πριν τα πάρει ο ύπνος σκέφτονται, μιλάνε και  ξανά μιλάνε για την ημέρα που πέρασε και για ότι τους έκανε εντύπωση. Κι όταν τελειώσουν με όσα πέρασαν αρχίζουν να ρωτάνε για όσα θα έρθουν. Ποτέ όμως δεν αναφέρονται στις υποχρεώσεις τους (σχολείο, δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κλτ) αλλά για την εκδρομή που τους τάξαμε, για τη βόλτα με το ποδήλατο, για τη συνάντηση με το φίλο τους, για το παγωτό που θα φάνε!


Και λέω απόψε, λίγο πριν με πάρει κι εμένα ο ύπνος να σκεφτώ ένα μεγάλο παγωτό με πολύχρωμες μπάλες!





2 σχόλια:

  1. Πόσο όμορφο... Έχεις δίκιο. Πόσα χρόνια έχω να το κάνω. Μόνο προσευχή... Θα σκεφτώ λοιπόν και εγώ απόψε μια μαγική εκδρομή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να τη σκεφτείς και να τη πραγματοποιήσεις!!!!!

      Διαγραφή

Ο λόγος δικός σας: