15 Νοε 2015

" Μπορεί εσύ να μην ενδιαφέρεσαι για τον πόλεμο, αλλά ο πόλεμος ενδιαφέρεται για σένα"




"Μπορεί εσύ να μην ενδιαφέρεσαι για τον πόλεμο, αλλά ο πόλεμος ενδιαφέρεται για σένα"
Λέον Τρότσκι



Ο πόλεμος (όπως κι όλα τα πράγματα άλλωστε) έχουν πολλές όψεις. Τουλάχιστον δυο.
Όπως κι οι αλήθειες. Πολύπλευρες καταστάσεις. Εξαρτάται πάντα, ποια πλευρά επιλέγει ο καθένας να κοιτάξει τις αλήθειες που τον αφορούν... ή να κρυφοκοιτάξει εκείνες που δεν τον αφορούν.

Πόλεμος λοιπόν, δεν είναι απλώς και μόνο μια συγκεκριμένη έννοια, σαν κι αυτή που αναφέρονται τα λεξικά.
Οι πόλεμοι διακρίνονται σε δυο είδη: του ένοπλους και τους άοπλους.
Πόλεμος είναι η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ κρατών ή λαών ας πούμε. Ή απλώς μια στρατιωτική σύρραξη. Είναι το κορμί της Λερναίας Ύδρας.
Ο άοπλος πόλεμος είναι εκείνος που αφορά κυρίως τους αμάχους (γιατί όχι και τους μαχόμενους που μάχονται από υποχρέωση κι όχι από θέληση;) που βιώνουν τη φρίκη και τη δυστυχία σε όλο τους το μεγαλείο. Τη πείνα, το κρύο, την απώλεια, την μετέπειτα (αν υπάρξει) ακρωτηριασμένη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ζωή τους. Χωρίς να φταίνε, χωρίς να το έχουν επιλέξει.Ο άοπλος πόλεμος είναι τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Ένα κόβεις δυο (μόνο;) ξεπετάγονται.
Πόλεμος λοιπόν, δεν είναι ένα πράγμα, μια έννοια. Είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα, άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. 

Αυτά τα πολλά και διαφορετικά πράγματα νομίζω (είμαι σχεδόν σίγουρη) πως δεν τα επιλέγουν οι λαοί. Τα επιλέγουν εκείνοι που αποφασίζουν τις ένοπλες συγκρούσεις και φυσικά δεν παίρνουν μέρος σε αυτές. Τα επιλέγουν εκείνοι που ακόμη δημιουργούν φανατισμούς και φανατικούς. Και συγχωρείστε με που έχω την εντύπωση πως ακόμη κι οι πόλεμοι, οι ένοπλοι πόλεμοι, δημιουργούνται για να εξυπηρετούν μόνο οικονομικά οφέλη στους δημιουργούς τους. Και σίγουρα αυτά τα οικονομικά οφέλη και δημιουργούνται και καρπώνονται. Όπως κι η εξουσία.
Κι έρχεται και το παιχνίδι των χωρών που η μια συμπαραστέκεται τάχα στην άλλη, δίνοντας της για παράδειγμα πολεμικό εξοπλισμό, την ίδια στιγμή που αρνείται να δεχτεί τους αμάχους της. Κι ύστερα εκείνοι που τους χαρίστηκε ο πολεμικός εξοπλισμός στρέφονται εναντίον εκείνων που τους τον χάρισαν. Τι δε πάει καλά εδώ;
Ο παρονομαστής όμως παραμένει ίδιος. Οι αθώοι τη πληρώνουν.

Γιατί κανένας άμαχος (αθώος) δεν επιλέγει να βρεθεί σε πόλεμο. Βρίσκεται όμως. Κανένας γονιός δε θέλει να ξεσηκωθεί από τη χώρα του, από το σπίτι του και να ταξιδέψει με πόδια, με βάρκες, με τρένα για να φτάσει... που; και πότε; Κανένας δεν εγκαταλείπει τη χώρα του όταν δε κινδυνεύει πραγματικά. Και σίγουρα κανένας δε θέλει να τον σκοτώσουν την ώρα που πήγε να παρακολουθήσει μια παράσταση.
Και για να πάμε λίγο πιο πίσω... κανένας δεν ήθελε να γίνει ένας ακόμη αριθμός σε κάποιο στρατόπεδο εξόντωσης προς τιμήν κάποιας μεγάλης ιδέας (ποια ιδέα αλήθεια αξίζει το κόπο από τη στιγμή που παίρνει χαρακτήρα ολοκαυτώματος;) Κανένας δεν ήθελε να γίνει ένας από εκείνους που ξεριζώθηκαν ή σκοτώθηκαν ή ακόμη χειρότερα αφανίστηκαν σαν λαός ή φυλή.

Συγχωρείστε με τέλος, που πιστεύω πως το ανθρώπινο είδος (και μιλάω γενικά) είναι το είδος με τις πιο μάταιες κι ανόητες ιδέες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ο λόγος δικός σας: