28 Νοε 2015

Μέρες κακές... με φόντο ένα χαμόγελο!



Ημέρα καταιγίδων η σημερινή και ανέμων.



Βγήκα από το σπίτι για δουλειές με τα καμάρια μου. Πατέρας και γιος. Δε ξέρω τι ακριβώς με έκανε να πιστέψω πως δε χρειαζόμουν ομπρέλα και δεν έκανα το κόπο να τη πάρω. Ούτε ξέρω τι ακριβώς με οδήγησε στην απόφαση να βγω έξω χωρίς μπουφάν παρά μόνο με ένα γιλέκο.
Το τι πιστεύω εγώ όμως, με το τι συμβαίνει απέχει πολύ... έτη φωτός...
Και μας πιάνει μια ωραιότατη μπόρα στη πόλη και τρέχαμε ακάλυπτοι και δε φτάναμε. Εγώ με τα χαρτόνια μου κι ο "καλός" μου αγκαλιά με το παιδί. Κάτι τέτοιες στιγμές παρατηρείς πόσα λίγα υπόστεγα υπάρχουν και πόσο νερό λιμνάζει στους δρόμους. Μουσκίδι  ως το κόκαλο αλλά η παρατηρητικότητα δουλεύει!
Το αυτοκίνητο βεβαίως παρκαρισμένο κάτω από ένα λούκι... κι η ώρα στο τσακ για να πάρουμε και τα παιδιά από το σχολείο.
Τα καταφέρνουμε όμως. Και θεωρώ πως η μέρα ήταν από τις πιο κακές μας.

Και φτάνουμε έξω από το σχολείο και βγαίνω τρέχοντας για να βρω κανένα υπόστεγο και να προφυλαχτώ ενώ ταυτόχρονα σιχτιρίζω τη βλακεία μου.

Και τότε σε βλέπω κι εσένα μάνα των τριών παιδιών να βγαίνεις από το αυτοκίνητο κρατώντας την ομπρέλα (ρίχνει καρεκλοπόδαρα εκείνη την ώρα) και προσπαθείς να βγάλεις και το μωρό. Σου φωνάζω να σε βοηθήσω και αρνείσαι ευγενικά. Τακτοποιείς παιδί στην αγκαλιά, ομπρέλα στο χέρι, κλειδιά κτλ και πηγαίνεις στο σχολείο να πάρεις τα άλλα δυο παιδιά σου. Εγώ τρέχω μπροστά (είπαμε ακάλυπτη και μουσκεμένη).
Φτάνουμε έξω από τη πόρτα του νηπιαγωγείου και παίρνουμε τα παιδιά μας. Σου λέω να πάρω αγκαλιά το δικό σου παιδί και να το πάω στο αμάξι σου μιας και κρατάς το μωρό. Αρνείσαι και πάλι ευγενικά. Βλέπεις όμως πως δεν έχω ομπρέλα, μόνο κουκούλα και μου δανείζεις τη δική σου για να μη γίνει μούσκεμα το παιδί μου! Αν αυτό δεν είναι καλοσύνη κι ευγένεια, τότε τι είναι;
Πηγαίνεις πίσω στο αυτοκίνητο αφήνεις μωρό και μικρό παιδί και γυρνάς να πάρεις το πρωτάκι σου. Το ίδιο κάνω κι εγώ.  Κάποιο αυτοκίνητο  όμως περνά και σε κάνει μούσκεμα.
Έξω από τη πόρτα του δημοτικού εξακολουθείς κι επιμένεις να κρατήσω την ομπρέλα για να πάω και το άλλο παιδί στο αμάξι.
Ξέρεις κάτι "μαμά των τριών"; (όπως λέει και κάποια άλλη μαμά για μένα) σε θαυμάζω! Κι εγώ "μαμά των τριών" είμαι κι έχω βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις ουκ ολίγες φορές. Ποτέ όμως δε με έβλεπα. Κι εγώ βλέπω εσένα και συμπάσχω να ξέρεις σε όλα τα στραβά και τα ανάποδα κι όσο θέλω κάτι στιγμές να απλώσω χέρι βοηθείας άλλο τόσο ξέρω πως τα καταφέρνεις και βρίσκεις ρυθμούς και πατήματα. Κι έχεις το χάρισμα, μέσα σε όλα αυτά να χαμογελάς. Μέγα προνόμιο στον άνθρωπο το χαμόγελο!
Αποφάσισα λοιπόν μετά από αυτό, αντί να νευριάσω και να αρχίσω να μουρμουράω (τότε θυμήθηκα πως το φαγητό το είχα αφήσει στη μέσα) τελικά να χαμογελάσω κι εγώ!

Και δεν είμαι σίγουρη αν ξέρω το (σωστό) όνομα σου... (σίγουρα μου το έχεις πει, αλλά τι να λέμε τώρα για τη μνήμη μου;)

Υποκλίνομαι λοιπόν σε όλες τις μαμάδες του κόσμου κάτι κακές, κάκιστες μέρες που δίνουν το δικό τους αγώνα κι έχουν τη δύναμη και την αντοχή να σκάνε ολοφώτιστα χαμόγελα!

Τις καλησπέρες μου!

2 σχόλια:

Ο λόγος δικός σας: