19 Μαρ 2016

Μια φορά, μια γειτονιά...


Οι γειτονιές κάποτε δεν ήταν απλά μια λέξη, ούτε ένας ορισμός.
Οι γειτονιές κάποτε ήταν τρόπος ζωής. Και στα σπίτια τους και τις αυλές τους χωρούσαν ένα σωρό πράγματα. Πράγματα που σήμερα έχουν μπει στο κουτί με τις αναμνήσεις!
Εγώ μεγάλωσα σε χωριό. Εκεί οι γειτονιές είχαν άλλη χάρη. Εκεί έμοιαζε σαν ολόκληρο το χωριό να ήταν μια γειτονιά.

Χτυπούσε το κουδούνι του σχολείου και τα παιδιά χωρίζονταν σε ομάδες ανάλογα το δρόμο που θα έπαιρναν. Χωρίζονταν σε ομάδες των γειτονιών. 
Πέταγαν τις τσάντες τους, έτρωγαν, άντε και να διάβαζαν και λίγο κι ύστερα στο δρόμο για παιχνίδι. Παιχνίδι που βαστούμε μέχρι να νυχτώσει η μέχρι κάποιος να τα φωνάξει από το παράθυρο.
Κι οι οδηγοί ήξεραν πως στις γειτονιές δεν έπρεπε να τρέχουν, γιατί ήξεραν πως τα παιδιά στο δρόμο παίζουν.

Οι γυναίκες έβγαιναν τα απογεύματα στη ρούγα. Μια λέξη που την είχα ξεχάσει για χρόνια και τη θυμήθηκα στην αρχή αυτής της περιπλάνησης στις γειτονιές μας.
Ρούγα σήμαινε κουβέντα και κουτσομπολιό, παξιμαδάκια πορτοκαλιού και καφές ελληνικός στα μικρά φλιτζανάκια. Ακόμα απορώ πως μπορείς να χορτάσεις το καφέ σε τόσο μικρά φλιτζανάκια. Τότε όμως τον χόρταιναν. Τότε νομίζω πως όλα τα χρειάζονταν οι άνθρωποι σε μικρότερες ποσότητες!

Και τα παιδιά; Δε χρειάζεται συστάσεις νομίζω για το τι έκαναν τα παιδιά. Έπαιζαν. Όλη μέρα έπαιζαν. Τι άλλο να έκαναν όσο ήταν ακόμη παιδιά; Άλλωστε τότε δεν υπήρχαν πολλές δραστηριότητες...ούτε πολλές οθόνες...
Και το παράξενο ήταν, πως κανείς δε τους έδειχνε πως να παίζουν, κανείς δεν κατέβαζε ιδέες από τους μεγάλους, κανείς δεν έβαζε κανόνες, κανείς δεν έφερνε παιχνίδια. 
Τα παιδιά αναλάμβαναν μόνα τους το παιχνίδι. Όριζαν μόνα τους, τους κανόνες. Τσακώνονταν μόνα τους και τα ξανά έβρισκαν μόνα τους για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους από κει που το είχαν αφήσει. 
Τόσο απλά ήταν τα πράγματα.

Στις γειτονιές μύριζαν γεράνια στους ασπρισμένους τενεκέδες από τυρί ή λάδι. 
Στις γειτονιές τα ρόδα σε μεθούσαν.
Στις γειτονιές ο δυόσμος από τους κήπους σου άνοιγε την όρεξη.
Στις γειτονιές ακούγονταν ποδοβολητά.
Στις γειτονιές οι κότες τριγυρνούσαν και κακάριζαν.
Στις γειτονιές οι άνθρωποι φίλευαν τα παιδιά κάτι από το σπιτικό τους.
Στις γειτονιές οι άνθρωποι αντάλλασσαν καίσια (βερίκοκα) με φρέσκα αυγά, και σταφύλια (τότε όλα είχαν κουκούτσια) με σύκα. 
Στις γειτονιές οι πόρτες ήταν ανοιχτές.
Στις γειτονιές υπήρχε ζωή!

 Όταν γεννήθηκε το πρώτος μας παιδί αποφασίσαμε να αφήσουμε πίσω μας την Αθήνα. Επιλέξαμε να μείνουμε σε ένα χωριό έξω από τη Σπάρτη.
Ευτυχώς κάποια πράγματα θυμίζουν ακόμη τα παλιά.
Κι ευτυχώς που τα παιδιά στην αυλή (η οποία ευτυχώς είναι μεγάλη) τα καλοκαίρια παίζουν μέχρι ή ώρα να πλησιάσει μεσάνυχτα. 
Μπορεί να μαζευτούν και δέκα παιδιά στην αυλή. Και ναι, τα παιδιά εξακολουθούν να μην έχουν ανάγκη τους κανόνες μας, εξακολουθούν να μη χρειάζονται παιχνίδια για να περάσουν καλά (ας είναι καλά το χώμα, τα κλαδιά, οι πέτρες), εξακολουθούν να μην έχουν την ανάγκη μας όσο παίζουν. 
Μπορεί τελικά τα παιδιά, να μην αλλάζουν ποτέ...

Κι οι μεγάλοι φτιάχνουμε κούπες ολόκληρες με καφέ και καθόμαστε και μιλάμε!
Κάτι μου θυμίζουν όλα τούτα!
Κάτι παλιό και ξεχασμένο!
Κάτι παλιό κι αγαπημένο! 

Το "μια φορά μια γειτονιά" είναι από το δρώμενο της Πέτρας που μας τσίγκλισε να βολτάρουμε στις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων! 

Τις καλημέρες μου! 

34 σχόλια:

  1. Καλημέρα Ελένη! Τι αναμνήσεις μου ξύπνησες! Τι ωραία η λέξη <>, τι τυχερή είσαι που το ζεις καθημερινά και δεν περιμένεις κάποιες μέρες του καλοκαιριού για να το ζήσεις! Και πώς τις θυμάμαι ευτυχισμένες εκείνες τις μέρες; Σου εύχομαι μια όμορφη μέρα στο σπιτικό σου! Φιλάκια πολλά με υγεία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Καλημέρες όμορφες Νίκη!!!!!
      Τα φιλιά μου!!!!!

      Διαγραφή
  2. Ελένη μου... οι αναρτήσεις σου πάντα είναι σαν το άρωμα του λουλουδιού στην μύτη μου...με συγκινεί ο τρόπος με τον οποίο γράφεις... σε παρομοιάζω με το κρυστάλλινο νεράκι που τρέχει ελεύθερο και αγνό στην πηγή... Τυχερή που ζεις στην εξοχή και δυνατή για τις επιλογές σου. Διότι δεν πιστεύω τελικά τόσο στην τύχη όσο στις επιλογές μας. Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χα χα!! σαν το άρωμα του λουλουδιού;;;; τιμή μου!!!
      Δε ξέρω αν τελικά παίζει ρόλο η τύχη ή οι επιλογές μας...
      ίσως ένας συνδυασμός και των δυο...
      τα φιλιά μου!!!!!!!

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφο άρθρο! Θυμήθηκα και εγω τις όμορφες στιγμές που ξεγνοιαστα τρέχαμε και παίζαμε στις γειτονιές, μπορεί να μην ειμαι πολύ μεγάλη απο τότε αλλα πλέον οι γειτονιές έχουν ερημωθεί. Καλή σας μερα να έχετε, εγω μετά απο αυτό το κείμενο σίγουρα εχω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχουν αλλάξει πολλά... και συνεχίζουν να αλλάζουν...

      Διαγραφή
  4. Πω πω τι κείμενο έγραψες βρε Ελενα... Ανατρίχιασα και συγκινήθηκα πάρα πολύ... Υπέροχο... Σχεδόν μπόρεσα να μυρίσω τον καφέ και τα γερανια... Υπέροχο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτά τα γεράνια.... μυρίζουν τόσο έντονα!!!
      Σε ευχαριστώ Γιάννα!!!!!!!!!!
      Τα φιλια μου!!!!!

      Διαγραφή
  5. Τι τυχερή που είσαι που ζεις σε μια τέτοια γειτονιά ακόμη και τώρα! Ταξιδεψα κι εγώ στη γειτονιά σου και την απολαυσα πολύ!
    Χαρηκα που σε βρήκα κι απο εδώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ποσο τυχερη που εχετε τετοια γειτονια και μενετε..Την αυλη σας τη μεγαλη ζηλεψα που χωραει πολλα παιδια!! Ετσι ειναι και στο χωριο μου.. ευτυχως ακομα... πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι πρέπει να είναι οι αυλές! μεγάλες για να χωράνε πολλά παιδιά!!!
      Τα φιλιά μου!!!

      Διαγραφή
  7. Είσαι τυχερή που κατάφερες και γύρισες πίσω...και ακόμα πιο τυχερά τα παιδάκια σου...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γλυκιά μου Έλεν, όσο κι αν είχα αφήσει "το ελεύθερο" για να γράψει ο καθένας μας για την παλιά ή την καινούργια του γειτονιά, οι περισσότεροι από εμάς παρασυρθήκαμε από την νοσταλγία μας και βουτήξαμε στα νερά τών αναμνήσεων και στην γνησιότητα τών παλιών μας γειτονιών, εκείνων των παιδικών μας χρόνων, που, όπως λες κι εσύ: "τότε νομίζω πως όλα τα χρειάζονταν οι άνθρωποι σε μικρότερες ποσότητες!" Έτσι ακριβώς καλό μου.. Σε μικρότερες ποσότητες αλλά πιο ποιοτικά! Το γλυκό σου ταξίδι σίγουρα θα με οδηγήσει σε γλυκά όνειρα και νοσταλγικά απόψε.. Σε φιλώ γλυκά και σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.. Καλό ξημέρωμα :)

    Υ.Γ Χαίρομαι που τα παιδάκια σου μεγαλώνουν σε μια αληθινή (όσο γίνεται) γειτονιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα μου, αυτή την αίσθηση μου άφησε αυτό το ταξίδι προς τα πίσω... ότι τότε οι άνθρωποι τα χρειάζονταν όλα σε μικρότερες ποσότητες!!!
      Σε ευχαριστώ για το ταξίδι που με τσίγκλισες να κάνω!!!!
      Τα φιλιά μου!!!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα Έλεν..τι όμορφες αναμνήσεις περιγράφεις και πόσο τυχεροί είστε που στο παρών τα παιδια σου μπορούν ακόμα να απολαύσουν την αίγλη του παρελθόντος που γνωρίζουμε και εμείς καλά!!! Θα ήθελα πολύ και η κόρη μου να μεγαλώσει σε μια τέτοια γειτονιά. Ρουγα στα αρβανίτικα σημαίνει δρόμος (ρούγκα) ή γιαγιά μου λέει οι Ηπειρώτες το λένε ρουγα πιο γλύκα ..

    Να περνάτε τέλεια!!! Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α μάλιστα!! δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη ρούγα... ήξερα μόνο πως τη χρησιμοποιούσαν τότε για τη κουβέντα που έβγαιναν να κάνουν στους δρόμους!!!
      Να περνάς κι εσυ όμορφα!!!!
      Τα φιλια μου!!!

      Διαγραφή
  10. Όμορφες οι αναμνήσεις σου, που θα γίνουν με λίγες διαφορές και αναμνήσεις των παιδιών σου!!
    Και ναι, τα παιδιά δεν αλλάζουν ποτέ!
    Φιλιά πολλά και καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον έτσι είναι... τα παιδιά δεν αλλάζουν ποτέ!
      Τα φιλια μου!!!

      Διαγραφή
  11. Ωραίο κείμενο με εξαιρετικές περιγραφές !!!!
    Και βέβαια ανθρώπινες γειτονιές, είσαι απ τις τυχερές που τις έζησες !!!
    Καλή εβδομάδα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό... ανθρώπινες γειτονιές!!!
      Καλή σου εβδομάδα!!

      Διαγραφή
  12. Πανεμορφη η γειτονια σου και η τοτε και η τωρα! Θα ηθελα πολυ μια τετοια γειτονια!!
    Τα παιδια μια χαρα ειναι εμεις αλλαζουμε και τα βλεπουμε ολα...πιο δυσκολα...
    Την καλημερα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι.. οι μεγάλοι τα βλέπουμε όλα πιο δύσκολα...

      Διαγραφή
  13. Τι καλά που τα παιδάκια σου θα έχουν παρόμοιες αναμνήσεις με αυτές των δικών σου παιδικών χρόνων! Εύχομαι η ανεμελιά και η ξενοιασιά να γεμίζουν πάντα τη ζωή σας! Φιλιάαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τι ωραία που αφήσατε την Αθήνα και φύγατε! Την καλύτερα δουλειά κάνατε Ελένη μου!
    Ακόμα και σήμερα, που πολλά έχουν αλλάξει, κάτι κρατούν οι γειτονιές στην επαρχία από το χτες!
    Το λέω από τη δική μου εμπειρία!
    Φιλάκια πολλά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο γι αυτή την απόφαση καθόλου δε το έχουμε μετανιώσει ως τώρα!!
      Τα φιλια μοΥ!!!

      Διαγραφή
  15. Καλημέρα Έλεν! Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου, στοχευμένη στην ουσία που αφήσαμε να χαθεί, προσπαθώντας να διορθώσουμε κάποια "ελαττώματα" της γειτονιάς. Καταφέραμε όμως να την εξαφανίσουμε, από πολλά σημεία της Ελλάδας, ευτυχώς όχι απ' όλα. Λένε πως φταίει το σύγχρονος τρόπος ζωής, μα φοβάμαι πως φταίνε οι άνθρωποι... αλλιώς δεν θα υπήρχαν σήμερα όαση, στην αποξένωση και την απομόνωση.
    Μπράβο για την επιλογή σας να ζήσετε σε χωριό. Τα παιδιά σου θα σε ευγνωμονούν μια μέρα.
    Χαίρομαι που σε γνωρίζω, σε φιλώ
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό φοβάμαι κι εγώ... πως τελικά φταίνε οι άνθρωποι...
      Χάρηκα κι εγώ που σε γνώρισα!!!

      Διαγραφή
  16. Τι εικόνες μου έφερες στο μυαλό!
    Και όλα αυτά δυστυχώς ξεθώριασαν και χάθηκαν, τι κρίμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς για την ομορφιά που χάνεται...

      Διαγραφή
  17. Τι ομορφα . Μπραβο που φυγατε απο Αθήνα και τα παιδακια σας παιζουν με την πραγματικη έννοια του παιχνιδιού. Και οσο για τον λαφε και το κουτσομπολιο με λειπει απιστευτα εδω που βρίσκομαι. Να περνατε ομορφα παντα!
    Φιλιά
    Αθανασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να περνάς κι εσύ όμορφα Αθανασία με αυτούς που αγαπάς!!!

      Διαγραφή

Ο λόγος δικός σας: