9 Μαρ 2016

Στιγμές του παρελθόντος!


Η Μαρία από το mommyjammi ξεκίνησε τη φωτογραφική βόλτα στο παρελθόν!
Η Ελένη (η αφεντιά μου δηλαδή) ενθουσιάστηκε με την ιδέα! Είπε πως θα συμμετάσχει στο δρώμενο. Βέβαια η Ελένη δεν έχει ιδιαίτερα πολλές φωτογραφίες γιατί της αρέσει να τραβάει τους άλλους κι όχι να είναι κι η ίδια μέσα στις φωτογραφίες! Είπε λοιπόν πως θα το κάνει φωτογραφίζοντας κάποια αντικείμενα! Έλα όμως που η Ελένη (η οποία να θυμίσουμε πως φημίζεται για την αμνησία της)  δε πρόσεξε πως υπάρχει και κάποιο χρονικό όριο για το δρώμενο;;
Έτσι λοιπόν, τελευταία και καταϊδρωμένη έρχεται να μιλήσει για τις στιγμές που σημάδεψαν το παρελθόν της!



Γεννήθηκα (τη 1η Αυγούστου του 1982) και μεγάλωσα σε ένα χωριό της Λακωνίας.
Δε ξέρω τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο τότε, αλλά στο δικό μου χωριό η ζωή ήταν ένα ατέλειωτο παιχνίδι. Δεν είχε σημασία η εποχή, ο καιρός, η μέρα ή δε ξέρω τι άλλο αλλά στο δικό μου το χωριό τα παιδιά έπαιζαν συνέχεια. Με χώματα, με πέτρες, με κλαδιά, με παιχνίδια (που για να πω την αλήθεια δεν τα τιμούσαμε και ιδιαίτερα), με ότι κατέβαζε ο παιδικός νους.

μια παιδική χαρά από τα παλιά...
Θυμάμαι τις εξορμήσεις μας σε ένα μικρό βουναλάκι στην άκρη του χωριού. Κι ο Κολόμβος όταν πάτησε το πόδι του στην Αμερική τέτοια χαρά δε θα έκανε όπως εμείς τότε, όταν ανακαλύπταμε μια περίεργη πέτρα, μια κουφάλα δέντρου, κουκουνάρια και δε ξέρω τι άλλο. 
Εννοείται ότι επιστρέφαμε μόνο όταν η μάνα μας, μας φώναζε από το μπαλκόνι.


Στο σχολείο πάλι, όλα εξακολουθούσαν να ήταν ένα παιχνίδι. Τουλάχιστον, εγώ αυτό θυμάμαι. Δε θυμάμαι να είχαμε μεγάλο όγκο δουλειάς για το σπίτι, ούτε τρέχαμε σε δραστηριότητες. Απλά παίζαμε!

Ένα τέτοιο δέντρο υπήρχε στην αυλή του σχολείου! 
Σαν έφηβη θυμάμαι να ψάχνω ανθρώπους να συνεννοηθώ. Να βρω τρόπο να επικοινωνήσω και να μιλήσω για εκείνα που με έτρωγαν. Ακόμα να τους βρω...Με τα κορίτσια δε τα πήγαινα καλά. Με τα αγόρια μπορούσα να συνεννοηθώ καλύτερα. 
Στα χρόνια του λυκείου ήταν που άρχισα να ξεχωρίζω σαν άνθρωπος. Τι είμαι, τι θέλω κτλ. Τότε άρχισα να δίνω μορφή και σε εκείνα που με έτρωγαν. 
Τα δυο τελευταία χρόνια (ήταν και τα χρόνια που το εκπαιδευτικό πειραματιζόταν συνέχεια) το σχολείο ήταν μια γιορτή! Ποιο σχολείο δηλαδή; οι κοπάνες κι ότι συνεπάγεται! 
Παρόλα αυτά κατάφερα να περάσω σε σχολή διοίκηση επιχειρήσεων.
Αν με ενδιέφερε; ποτέ!

Για να κλείσω τα χρόνια μέχρι που έφυγα από το χωριό μου θέλω να θυμηθώ την ημέρα της οικογένειας μου! Ήταν η 1η Μαΐου κάθε χρόνο. Για πολλά χρόνια. 
Ο παππούς κι η γιαγιά καλούσαν τα παιδιά τους (4 στον αριθμό) και τα εγγόνια τους (10 στον αριθμό) για να γιορτάσουν αυτή τη μέρα. Όχι, δε σήμαινε τίποτα αυτή η μέρα (τουλάχιστον έτσι νομίζαμε). Ήταν απλά η μέρα της οικογένειας που ήμασταν όλοι μαζί. Με σούβλες, μα χαρές, με παιχνίδι, με αγκαλιές. Χωρίς επισημότητες, χωρίς σερβίτσια, χωρίς καθωσπρεπισμούς. Κι αυτή η μέρα στα χρόνια που τηρήθηκε η γιορτή, δεν έσπασε ποτέ. Ακόμη κι αν έβρεχε. Κι ήμασταν όλοι μας, τα τιμώμενα πρόσωπα της ημέρας! Ένας απ' όλους ξεχώριζε λίγο πιο πολύ! Ξεχώριζε η διαφορετικότητα του, αυτή που μας έκανε να τον αγαπάμε μισό ποντάκι πιο πολύ από όλους τους άλλους! κι αυτός αργότερα θα βάφτιζε τον δεύτερο γιο μου! (Κι είναι η μοναδική στιγμή που νιώθω να συγκινούμαι. Για εκείνον τον λίγο διαφορετικό με τη γεμάτη καρδιά!!) 
Τη τελευταία χρονιά που έγινε αυτή η γιορτή (μετά ο παππούς κι η γιαγιά μεγάλωσαν και δε μπορούσαν πια) μάθαμε ότι ο παππούς ήταν γεννημένος 1η Μαΐου. Και βέβαια η τούρτα του  στιγμάτισε εκείνη τη χρονιά!
Τι θυμάμαι από εκείνη τη γιορτή; Τα αγριολούλουδα!

μια θάλασσα από αγριολούλουδα! 
Κι όλα έγιναν αλλιώς. Έφυγα για να πάω στη σχολή που λέγαμε. Εκείνη που δε με ενδιέφερε.  Στην αρχή είχα πει "αφού δε με ενδιαφέρει γιατί να φοιτήσω;" Κι έτσι πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια. Μετά, σκέφτηκα "γιατί να μη πάρω πτυχίο;" Η σταθερότητα του χαρακτήρα μου από τότε με χαρακτήριζε! Και το πήρα. Τέλειωσα τη σχολή σε δυο χρόνια. Είναι να μη βάλω κάτι στο νου μου. Θα το κάνω! Θα αφοσιωθώ και θα το κάνω.

Ήταν τότε που ένιωσα για πρώτη φορά τη θα πει φιλία. Τι θα πει να βγάζεις τα εσώψυχα σου στον άλλο. Να μη ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου και να μιλήσεις για όλα, να μη φοβάσαι πως θα σε προδώσουν τα μάτια σου όταν θολώνουν.

Ο καφές δεν είναι τυχαίος εδώ... Κάθε φορά που πίνω καφέ με κανέλα, το άρωμα που εισχωρεί στα ρουθούνια μου με γυρνάει χρόνια πίσω! Σε ένα δώμα κάπου στο Χαϊδάρι με δυο φίλες! Πίναμε τον ίδιο καφέ. Με άρωμα κανέλας πάνω σε ένα κόκκινο χαλί! (φλοκάτη)
Νέοι άνθρωποι λοιπόν, νέες εμπειρίες, νέες συνήθειες. Μια απ' αυτές κι οι δρόμοι.
Την Αθήνα τη περπατούσα μέσα από τις πορείες διαμαρτυρίας για το πόλεμο του Ιράκ. Αλλιώς τη παρακολουθούσα μέσα από τα παράθυρα των λεωφορείων και των τρόλεϊ.
Πρώτη φορά την είδα από ψηλά όταν ανέβηκα στο Λυκαβηττό. Με μάγεψε! είπα πως ήθελα να τη περπατήσω! Και τη περπάτησα (κυριολεκτικά)!
Κι αυτή η συνήθεια με μάγευε. Κυρίως τη νύχτα. Έγραφα πολλά χιλιόμετρα καθημερινά. Έτσι την έμαθα αυτή τη πόλη. Περπατώντας την. Μόνη ή με παρέα, δεν είχε σημασία... σε εκείνους τους δρόμους ποτέ δεν αισθάνθηκα μόνη. Εξάλλου και το τσιγάρο, παρέα δεν είναι;


Τι άλλο θυμάμαι από τότε;
Θυμάμαι που γράφαμε τη μουσική στις μπλούζες μας κι αντιγράφαμε στα βιβλία συνθήματα από τους τοίχους.
θυμάμαι που ο καφές δεν είχε τέλος, μόνο αρχή. Το ίδιο κι οι επισκέψεις σε φίλους. Εννοείται κι οι ατέλειωτες συζητήσεις... εκείνες που κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα!
Θυμάμαι που ο χρόνος μέτραγε αλλιώς. Που υπήρχε πάντα χρόνος να απολαύσεις κάτι! που όλα μπορούσαν να περιμένουν...
Ποιος θα μου το 'λεγε... τότε είχα επιλέξει να δουλεύω βράδυ γατί δε μπορούσα να ξυπνάω πρωί και τώρα ξυπνάω από τις 5 το πρωί!

Και φυσικά τότε σφήνωσαν στη ζωή μου κι οι αγαπημένες συναυλίες. Εκείνη η σκόνη από τα θέατρα, ο ιδρώτας, τα κουτάκια μπύρας. Αγαπημένος καλλιτέχνης ήταν και παραμένει ο Β. Παπακωνσταντίνου.



Τα  χρόνια που μου αναλογούσαν να τα ζήσω ανέμελα, τα χόρτασα . Άνθρωποι μπήκαν στη ζωή μου κι έφυγαν. Φίλοι, παρέες, έρωτες! Όλοι άφησαν και κάτι. Κι εγώ το "κάτι" τους το φύλαξα. Το φύλαξα γιατί από όλους έμαθα και κάτι.  
Μα πιο πολύ από όλα με μάθανε τα λάθη μου. Αν συνεχίζω να κάνω λάθη;;; μα και βέβαια στα λάθη είμαι πάντα συνεπής (σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα). 



Κι ύστερα σε μια φάση της ζωής που όλα γύρω μου άλλαζαν ακόμη κι εγώ η ίδια ήρθε ο καλός μου. Γνωριστήκαμε κι είχαμε κι δυο σχέση. Σχέσεις που δε μας άφηναν  αδιάφορους. Κάθε άλλο.
Μόνο που να... η ζωή, μας παίζει στα δάχτυλα. Πιόνια της. Και λίγους μήνες αργότερα, βρεθήκαμε να πίνουμε μπύρες χωρισμένοι κι οι δυο.


Ήταν τότε που σε ένα δρόμο προς  τη Λευκάδα ακούγοντας το "Am Fenster" αποφάσισα πως ήθελα να μάθω βιολί. Κι εκείνος με σιγόνταρε! Καινούρια λόξα! Μέχρι κι εγχείρηση είχα κάνει στο αριστερό μου χέρι για να ξεμαγκώσουν οι τένοντες και να μάθω να παίζω καλύτερα... Στον ενάμιση χρόνο όμως με πρόλαβαν οι καταστάσεις.


Γέννησα και το βιολί μπήκε στο πατάρι... Με έμαθε όμως να σέβομαι τη μουσική.
 Και στα τρεισήμισι χρόνια από τη γέννηση του πρώτου παιδιού είχαν έρθει κιόλας άλλα δυο.
Κι έγινα μαμά πλήρης απασχόλησης!
Κι η Ελένη ξανάγινε παιδί! Μπορεί και να είναι τελικά το καλύτερο από όσα κατάφερε να γίνει στη ζωή της!!


Φέτος κλείνουμε 10 χρόνια που μοιραζόμαστε τo ίδιο κρεβάτι με τον καλό μου!  Αυτόν ντε που με ανέχεται! Από αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν, έμαθα (μεταξύ των άλλων) πως αν δε σε σιγοντάρει ο άνθρωπος σου στην όποια τρέλα σου κατέβει στο κεφάλι, ποτέ δεν ολοκληρώνεσαι.
Όποτε ακούω the cure θυμάμαι το πρώτο καιρό που ήμασταν αυτοκόλλητοι!


Κι όταν ήρθαμε για ένα γάμο κοντά στη Σπάρτη δε ξαναγυρίσαμε στην Αθήνα. Γυρίσαμε μόνο για να πάρουμε τα πράγματα μας.
Οι σημαντικές αποφάσεις της ζωή μας πάντα παίρνονται στο φτερό! Άλλοτε μας βγαίνει σε καλό, άλλοτε όχι. Η απόφαση όμως να ζήσουμε εκτός Αθήνας ήταν από τις καλύτερες!

...και στη θέση των λεωφόρων με τα πολλά φώτα τη νύχτα μπήκαν κάτι δρόμου σαν κι αυτόν!
κι από κει που η Ελένη φωτογράφιζε τους άλλους βρέθηκε να στήνεται για να τη φωτογραφίζουν τα παιδιά της! τι σημασία είχε που πάντα τη βγάζουν ακέφαλη; τα λουλούδια που κρατάει της τα χαρίζουν πάντα τα παιδιά της!
Κι εδώ νομίζω πως είπα όσα είχα να πω. Αν κι αισθάνομαι πως ποτέ δε καταφέρνω να τα πω όλα!
Αν γύριζα το χρόνο πίσω εννοείται πως θα έκανα τα ίδια και χειρότερα!
Για τίποτα δε μετάνιωσα... δεν ωφελεί άλλωστε...

Δεν έπαψα ποτέ να αγαπώ τη θάλασσα, τα βιβλία και το καφέ!
Κάποιες φορές μου λείπουν στιγμές από το παρελθόν.
Άλλες πάλι φαντάζει τόσο μακρινό...

Μαράκι μου γλυκό αυτή η ανάρτηση ήταν βουτιά στο παρελθόν! χωρίς ανάσα! ξέθαψα αντικείμενα και μαζί τους αναμνήσεις!!! Σε ευχαριστώ κορίτσι!! 

Τις καλησπέρες μου!  

39 σχόλια:

  1. Πω πω πω..... ΥΠΈΡΟΧΗ. Απλά. Μοναδική. Με ταξιδεψες, με ή χωρίς φωτογραφίες. Θαύμασα την απόφαση σου να μην ξαναγυρίσεις Αθήνα. (Μπράβο σου/σας). Σε γνώρισα καλύτερα και σε συμπάθησα ακόμα περισσότερο. Αν έκοψες και το τσιγάρο θα γινομασταν κολλητές... ;-) Σε φιλώ γλυκά γλυκά,...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα! το χούμε σου λέω! έχω να καπνίσω πάνω από 8 χρόνια!!
      τα φιλιά μου κορίτσι!!!!!!

      Διαγραφή
  2. Ελένη μου πόσο λάτρεψα την ανάρτησή σου δεν σου το συζητώ...Τι να πω; Για την ροή του κειμένου σου που με ταξίδεψε στις αναμνήσεις σου; Για τις φωτογραφίες σου που πραγματικά εκεί και αν ταξίδεψα; Ή για τις μουσικές σου επιλογές; Σε ευχαριστώ θερμά για την συμμετοχή σου και εύχομαι μόνο τα καλύτερα σε εσένα και στην λατρεμένη σου οικογένεια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σε ευχαριστώ γι αυτή την ευκαιρία!!! ξαναλέω βουτιά στο βυθό, χωρίς ανάσα!!
      Ε... κι άλλη φορά να με σκουντάς ναι;;; μου αρέσουν πολύ τα δρώμενα! αλλά γαμώτο ξεχνιέμαι... έχω το ελάττωμα να πιστεύω πως έχω πολύ χρόνο ακόμη.....
      Τα φιλιά μου Μαράκι!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  3. Υπέροχη...Τι όμορφα που γράφεις Ελένη!!Μου κράτησες λίγη ώρα παρέα και με ταξίδεψες από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι τώρα στην Σπάρτη.Τι καλά που πήρατε αυτήν την μεγάλη απόφαση ζωής!Μπράβο,πολύ καλύτερα για εσάς και τα παιδιά σας!Καλή συνέχεια κορίτσι μου!Σε φιλώ!!
    Και βέβαια να μην ξεχάσω να σου πω μπράβο για την αλλαγή του blog σου!Μπήκα και δεν το γνώρισα και το logo καταπληκτικό!!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέτοιες αναρτήσεις, μας ταξιδεύουν πολύ πίσω!! κι είναι ωραία τελικά να γυρνάμε εκεί πίσω! μετά από χρόνια βλέπουμε τι γεύση μας έμεινε!
      Η Τζάτζαλα Μάτζαλα έκανε πολύ όμορφη δουλειά!!!!(εσύ ξέρεις ότι μόνη μου σε σκαμπάζω κ πολλά.... χε χε χε)
      Τα φιλια μου!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  4. Υπέροχο κείμενο απο τα καλητερα σου!!! Κάθε φορά με αφήνεις με το στόμα ανοιχτό, αυτή τη φορά κ μς δάκρυα στα ματια!!! Σε αγαπω βρε Μικρο. Στα αληθεια όμως

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτά τα δάκρυα...
      Κι εγώ σε αγαπώ μεγάλο μας!!!
      Μια σφιχτή μακρινή αγκαλια!!!!!!
      Κι ε΄να σβουριχτό φιλί!!!!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  5. Υπέροχη ανάρτηση, νοσταλγική που μου άφησε μια γλύκα στη γεύση και μάτια βουρκωμένα!!! Βουτιά στα άδυτα της ψυχής σου έκανες και σε θαυμάζω για αυτό... οι καλύτερες και οι πιο σωστές παίρνονται στο φτερό. Να το θυμάσαι αυτό... πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά γεύση κ μάτια βουρκωμένα; καλός συνδυασμός!!
      όσο για τις αποφάσεις δεν αμφιβάλω ότι παίρνονται στο φτερό!
      τα φιλια μου!

      Διαγραφή
  6. Ποσο μα ποσο γλυκιά ανάρτηση! Να κάτι τετοια κανεις και θα αναγκαστώ να οργανώσω ημερήσια στη Σπάρτη για να σε πάρω αγκαλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και βεβαίως (που λέει κ το πρωτάκι μου) να έρθεις!!!!!!!!!! για καφέ, κουβέντα κι αγκαλιές!!! χα χα χα χα

      Διαγραφή
  7. Νοσταλγική ανάρτηση Ελένη μου, μας ταξίδεψες κι εμάς στα δικά μας παιδικά και φοιτητικά χρόνια! Εκείνα τα ανέμελα, τα χαρούμενα...αχ! Μπράβο σας που αποφασίσατε να ζήσετε με την οικογένειά σας στην επαρχία! Μακάρι να το αποφασίζαμε κι εμείς, επιλογές για την τοποθεσία έχουμε, με το θέμα της εργασίας δεν ξέρω τι γίνεται! χιχι Σε φιλώ, καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλα χρόνια εκείνα... άλλη η χάρη τους!!!!!
      τα φιλια μου!!!!

      Διαγραφή
  8. απο ψηλα και εμενα με μαγευει η Αθηνα...μετα προσγειωνομαι αποτομα!
    χαρηκα που σε γνωρισαμε λιγο ακομα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όσοι γεννηθηκαμε σε χωριο ειμαστε τυχεροι!!1
    Και μεσα απο αυτη τη γλυκια αναρτηση εμαθα για σενα!!!
    Φιλιά
    Καίτη-oiparamythenies

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αχ Ελένη, με ταξίδεψες και μένα στο παρελθόν! Σε αναμνήσεις και σε περιπέτειες που μου πρόσφεραν γνώση, εμπειρία. Και ναι, δεν θα αλλαζα κι εγώ κάτι διότι όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι. Όμορφη ανάρτηση γλυκιά μου.Να έχεις μια όμορφη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπεροχο το ποστ σου!! ΟΠως γραψανε και ολες παραπανω με ταξιδεψες... σε ευχαριστω! Τωρα ταξθδευω και στο δικο μου παρελθον και ισως καποια στιγμη καταφερω να το γραψω κιολας στο μπλογκ μου...ποτε δεν ξες! Την καλησπερα μου και τα φιλια μου!
    Αθανασια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ελένη αλήθεια σου το λέω, διάβασα την ανάρτησή σου χωρίς να σηκώσω τα μάτια μου! Διάβαζα ακόμη και τις λεζάντες των φωτογραφιών! Πόσο ωραία περιέγραψες τη ζωή σου! Και οι φωτογραφίες σου πάρα πολύ καλές, κι εμένα μου αρέσει η φωτογραφία ως χόμπυ και πειραματίζομαι τώρα με τον χρόνο έκθεσης και το f και τα iso, χαχα...
    Υπέροχο κείμενο! Να είσαι καλά, να χαίρεσαι την οικογένειά σου και να είστε πάντα γεμάτοι και χορτάτοι από όμορφες στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης μου άρεσαν πάρα πολύ οι αλλαγές σου εδώ... :) Με 'γεια!

      Διαγραφή
    2. Για αυτή την ανάρτηση τράβηξα κάπου 300 φωτογραφίες!! για να διαλέξω 10....
      κάθε πράγμα το βγάζω πολλές φορές... ε κάποια φωτογραφία θα πετύχει!!
      από προγράμματα δεν έχω ιδέα... πρέπει αν το ψάξω!!
      Για τις αλλαγές τα εύσημα πάνε στην Εύα από http://www.jajalamajala.gr!
      Τα φιλιά μου Μαρία!!!

      Διαγραφή
  13. Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η αναδρομή!!!!!! (με γειά οι αλλαγές)!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Γιωτ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      τα φιλια μου!!!!

      Διαγραφή
  14. Νομίζω είναι η πιο όμορφη βουτιά στο παρελθόν που έχω διαβάσει! Το ταξίδι σου στο χρόνο με μάγεψε! Να περνάς όμορφα όπου κι αν βρίσκεσαι με τον καλό σου και τα παιδάκια σας! Φιλιάαααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εσύ αν περνάς όμορφα ότι κι αν κάνετε!!!!!!!!!!!!
      Τα φιλια μου!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  15. Με γεια το νέο λουκ καταρχήν, που είναι υπέροχο.. !!
    Δε θυμάμαι να το ξανάπα, αλλά και να το είπα, το ξαναλέω! :)
    Στη βουτιά σου στο παρελθόν μας πήρες όμορφα μαζί σου...έτσι χωρίς ανάσα σε διάβασα κι εγώ!
    Να είσαι πάντα καλά να δημιουργείς και να φωτογραφίζεις όμορφες στιγμές!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω Μαρία σε ευχαριστώ που έπιασες το χέρι μου σε αυτή τη βουτιά κι ας ήταν χωρίς ανάσα!!!!
      Τα φιλιά μου!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  16. Πολύ όμορφη ανάρτηση και παρουσίαση της ζωής σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Παιδικές αναμνήσεις!!Θυμάμαι τα καλοκαιρινά βράδια μας στη γειτονιά μου,να φωνάζει η μάνα μου από το μπαλκόνι για να ανέβουμε στο σπίτι,παίζαμε κρυφτό ατελείωτο!!!Ηταν τέλεια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χρόνια που φαντάζουν τόσο μακρινά....

      Διαγραφή
  18. Εγώ τώρα τι να πω...
    Ευχαριστώ για όλα εκείνα τα καλοκαιρία ατελειωτου παιχνιδιού!!
    Ευχαριστώ που με είχες υπό την "προστασία " Σου ως έφηβη.. Που με αγκαλιάσες τοοοοσο πολυ φτάνοντας Αθήνα..Που με κουβαλησες σε συναυλίες σε καφέδες κ ευτυχώς Όχι στις πεζοπορίες. . Που κουβαλησες σάκους με πλυμμενα κ μη..
    Ευχαριστώ για τον ένα πόντο παραπάνω αγάπης στο διαφορετικό...νιώθω τυχερη Π περάσαμε όλοι μαζί εκείνες τις πρωτομαγ που φτιάξαμε όλα εκείνα τα στεφάνια...Αλλά κ άτυχη Π χρειάστηκε να σε "απολαύσω " τόσες φορές να παίζεις βιολί..�� νιώθω χαρά που ο γάμος μ σας έκανε να μετακομισετε αλλά νιώθω μεγαλύτερη χαρά που σας βλέπω ευτυχισμένους με την όμορφη οικογένεια σας...
    Σας αγαπω κ το ξέρετε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άνθρωπε αγαπημένε!!!
      Αγαπάμε τις στιγμές μας! τις κρατάμε φυλαχτά! και συνεχίζουμε κρατώντας τες από το χέρι!!!
      Κι εσύ άνθρωπε πλάκα πλάκα, σε όλη αυτή την αναδρομή όλο εκεί γύρω ήσουν!!! άλλοτε πολύ άλλοτε λίγο!!!!
      Για θυμήσου καλύτερα όμως για τις πεζοπορίες!!!! Ξεκινήσαμε από Πανεπιστημιούπολη να πα΄με Περιστέρι με τα πόδια!!!! άσχετα αν δε φτάσαμε ποτέ περπατώντας..
      Λέω να ετοιμάσω και κάτι για τη Χαλκιδική!!!
      Όσο για το βιολί .... θα σας παίξω τώρα!! κλείστε τα αυτιά σας!!!
      Τα φιλιά μου σε όλους σας!!!!

      Διαγραφή
  19. Καταπληκτική αναδρομή! Με ταξίδεψες στα μέρη σου και στη ζωή σου και εκεί που διάβαζα τελείωσε!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ο λόγος δικός σας: