30 Οκτ 2015

26 Σεπ 2015

Ζωή σαν νηπιαγωγείο

Αφήνω κάθε πρωί το παιδί στο νηπιαγωγείο. Και κάθε που κλείνω τη πόρτα να φύγω κάνω πάντοτε την ίδια σκέψη, «να μπορούσα να μείνω για μια μέρα σ’ αυτό το χαριτωμένο σχολείο». (Μπορεί βέβαια να το λέω επειδή θέλω να αποφύγω τις δουλειές του σπιτιού αλλά αυτό δε το λέμε παρά έξω).
Θα ήθελα πολύ πάντως να καθίσω στα μικρά καρεκλάκια και να τα μάθω όλα από την αρχή. 
Κι ύστερα σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας αν έμοιαζε ολόκληρη η καθημερινότητα μας με νηπιαγωγείο. Άραγε οι μεγάλοι θα εμπεδώναμε ποτέ αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο;

Τι σκέφτομαι λοιπόν…
Τα παιδιά μαθαίνουν να μοιράζονται πράγματα. Μαθαίνουν να παίζουν ή να δουλεύουν σε ομάδες. Μαθαίνουν να τακτοποιούν το χώρο τους. Μαθαίνουν να αφήνουν πάντοτε καθαρό το χώρο πίσω τους. Μαθαίνουν να μη πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να ‘ναι. Μαθαίνουν να περιμένουν στη σειρά τους για το οτιδήποτε και δε προσπαθούν να πάρουν με το έτσι θέλω τη θέση των άλλων. Μαθαίνουν να δημιουργούν κατασκευές από απλά πράγματα. Μαθαίνουν να ακούν ιστορίες και να ταξιδεύουν σε δάση, θάλασσας και παραμυθένιους κόσμους πάνω σε σκούπες και σε ιπτάμενα ταψιά. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χρώματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να προσεύχονται. Και σίγουρα πολλά ακόμη.

Εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που κάποια από τα παραπάνω σίγουρα μας τα μάθανε κι εμάς στο νηπιαγωγείο δε τα τηρούμε πια. Σίγουρα θα φταίει η βιασύνη μας, η αφηρημάδα μας κι εκείνο που συνήθεια με το καιρό γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Έχω την εντύπωση όμως πως αν κι οι μεγάλοι μοιραζόμασταν τα πράγματα μας (έστω εκείνα που μας είναι άχρηστα γιατί σίγουρα κάποιοι θα τα έχουν ανάγκη).
Αν δουλεύαμε αρμονικά σε ομάδες χωρίς να κρίνουμε τους πάντες ή να υποδεικνύουμε στους άλλους το σωστό (το σωστό με τα δικά μας μέτρα και σταθμά).
Αν αφήναμε τα πράγματα όπως τα βρίσκαμε στο πέρασμα μας (από τις ταλαίπωρες παραλίες μέχρι και τα δημόσια κτίρια) και αν κάναμε το κόπο φεύγοντας από οπουδήποτε να παίρναμε μαζί μας και τα σκουπίδια μας.
Αν είχαμε την υπομονή να περιμέναμε στο δρόμο για το ταξί (χωρίς να αγνοούμε τους προηγούμενους από μας που στέκονται για ώρα στη βροχή), ή στη σωστή ουρά στη τράπεζα.
Κι αν εν τέλει βγάζαμε τα γκρίζα από τις ζωές μας και τις γεμίζαμε χρώματα και μουσικές κι αν τοποθετούσαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας ίσως τα πράγματα να γίνονταν πιο απλά και δίκαια για όλους μας…
Τότε θα μπορούσαμε κι εμείς να καβαλάμε ένα ταψί και να ταξιδεύαμε για μερικές στιγμές (ξέρω δε θα μπορούσαμε ακόμα κι έτσι, να ονειροβατούμε συνέχεια, έχουμε και υποχρεώσεις που χρειάζονται τη πραγματικότητα κι όχι τη φαντασία) κι ύστερα με τη προσγείωση μας μπορεί όλα να τα βλέπαμε αλλιώτικα.
Κι αν τέλος απλοποιούσαμε τις σχέσεις μας με τους άλλους σε βαθμό που να πλησιάζουμε κάποιον και αθώα να του λέμε:
"Πως σε λένε; θες να γίνουμε φίλοι;" πόσο αλλιώτικα θα μπορούσαν να γίνουν όλα τότε; 


Τώρα, αν με ρωτήσετε γιατί τα παιδιά γυρνώντας από το νηπιαγωγείο τηρούν ελάχιστα πράγματα και στο σπίτι, με συγχωρείτε αλλά δε ξέρω να σας απαντήσω. Εγώ μιλώ για ενήλικες που θεωρητικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ευκολότερα μαζί τους. Για τα παιδιά δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά προ πολλού. 

Φτιάχνουμε το όνομα μας πάνω σε ξύλινα μανταλάκια!!



Πάμε να παίξουμε με το όνομα μας μέχρι να μάθουμε να το γράφουμε σωστά;

21 Σεπ 2015

Εκείνο που μένει είναι οι στιγμές...

Ζούμε σε ένα κόσμο που είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε για να προλάβουμε. Όλα μας καρτερούν και μας χαμογελούν προκλητικά κι εμείς κάνουμε έναν ατέλειωτο αγώνα δρόμου για να τα προφτάσουμε όλα. Να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας στη δουλειά, να είναι τα παιδιά στην ώρα τους στο σχολείο, να προλάβουμε να κάνουμε τις δουλειές του σπιτιού, να πληρώσουμε το δάνειο, να πάμε το αμάξι για σέρβις, να πάμε τα παιδιά στις δραστηριότητες τους, να ψωνίσουμε, να ... να ... να .... κάτι σαν το τραγούδι -αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς.


Ξέρω καλά όμως πως όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν. Κι εμείς πρέπει να ιδρώσουμε στο προσωπικό μας διάδρομο στο γήπεδο του στίβου για να καταφέρνουμε να τερματίζουμε κάθε μέρα με επιτυχία. Κι αφού όλα τα παραπάνω κι άλλα πιο πολλά, δε μπορούμε να τα αποφύγουμε, τουλάχιστον ας μάθουμε να απολαμβάνουμε τις στιγμές που μας αναλογούν.
Μια βόλτα στη παραλία, μια κουβέντα με τα παιδιά, φαγητό με ανθρώπους που αγαπάς, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά, ένα μουτράκι πασαλειμμένο με σοκολάτες...
Οι στιγμές όμως έχουν το ελάττωμα να μη διαθέτουν κάποιο αποδεικτικό για την ύπαρξη ή τη πληρωμή τους. Είναι μοναδικές και καταγράφονται μόνο στις ψυχές των ανθρώπων. Επομένως το μόνο που τους αξίζει είναι να τις ζει κανείς αληθινά και να τους προσφέρει το χώρο που τους αναλογεί στα άπατα του "είναι"!


Ωραίο θα ήταν λοιπόν κάθε βράδυ, λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, να μαθαίναμε να φυλακίζαμε τέτοιες μικρές στιγμές σφηνωμένες στους ατέλειωτους αγώνες μας, καλά πασπαλισμένες με την ομορφιά και την ουσία αυτού του κόσμου.
Όπως κάνουν τα παιδιά δηλαδή. Κάθε βράδυ στα κρεβάτια τους λίγο πριν τα πάρει ο ύπνος σκέφτονται, μιλάνε και  ξανά μιλάνε για την ημέρα που πέρασε και για ότι τους έκανε εντύπωση. Κι όταν τελειώσουν με όσα πέρασαν αρχίζουν να ρωτάνε για όσα θα έρθουν. Ποτέ όμως δεν αναφέρονται στις υποχρεώσεις τους (σχολείο, δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κλτ) αλλά για την εκδρομή που τους τάξαμε, για τη βόλτα με το ποδήλατο, για τη συνάντηση με το φίλο τους, για το παγωτό που θα φάνε!


Και λέω απόψε, λίγο πριν με πάρει κι εμένα ο ύπνος να σκεφτώ ένα μεγάλο παγωτό με πολύχρωμες μπάλες!