30 Οκτ 2015

26 Σεπ 2015

Ζωή σαν νηπιαγωγείο

Αφήνω κάθε πρωί το παιδί στο νηπιαγωγείο. Και κάθε που κλείνω τη πόρτα να φύγω κάνω πάντοτε την ίδια σκέψη, «να μπορούσα να μείνω για μια μέρα σ’ αυτό το χαριτωμένο σχολείο». (Μπορεί βέβαια να το λέω επειδή θέλω να αποφύγω τις δουλειές του σπιτιού αλλά αυτό δε το λέμε παρά έξω).
Θα ήθελα πολύ πάντως να καθίσω στα μικρά καρεκλάκια και να τα μάθω όλα από την αρχή. 
Κι ύστερα σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας αν έμοιαζε ολόκληρη η καθημερινότητα μας με νηπιαγωγείο. Άραγε οι μεγάλοι θα εμπεδώναμε ποτέ αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο;

Τι σκέφτομαι λοιπόν…
Τα παιδιά μαθαίνουν να μοιράζονται πράγματα. Μαθαίνουν να παίζουν ή να δουλεύουν σε ομάδες. Μαθαίνουν να τακτοποιούν το χώρο τους. Μαθαίνουν να αφήνουν πάντοτε καθαρό το χώρο πίσω τους. Μαθαίνουν να μη πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να ‘ναι. Μαθαίνουν να περιμένουν στη σειρά τους για το οτιδήποτε και δε προσπαθούν να πάρουν με το έτσι θέλω τη θέση των άλλων. Μαθαίνουν να δημιουργούν κατασκευές από απλά πράγματα. Μαθαίνουν να ακούν ιστορίες και να ταξιδεύουν σε δάση, θάλασσας και παραμυθένιους κόσμους πάνω σε σκούπες και σε ιπτάμενα ταψιά. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χρώματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να προσεύχονται. Και σίγουρα πολλά ακόμη.

Εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που κάποια από τα παραπάνω σίγουρα μας τα μάθανε κι εμάς στο νηπιαγωγείο δε τα τηρούμε πια. Σίγουρα θα φταίει η βιασύνη μας, η αφηρημάδα μας κι εκείνο που συνήθεια με το καιρό γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Έχω την εντύπωση όμως πως αν κι οι μεγάλοι μοιραζόμασταν τα πράγματα μας (έστω εκείνα που μας είναι άχρηστα γιατί σίγουρα κάποιοι θα τα έχουν ανάγκη).
Αν δουλεύαμε αρμονικά σε ομάδες χωρίς να κρίνουμε τους πάντες ή να υποδεικνύουμε στους άλλους το σωστό (το σωστό με τα δικά μας μέτρα και σταθμά).
Αν αφήναμε τα πράγματα όπως τα βρίσκαμε στο πέρασμα μας (από τις ταλαίπωρες παραλίες μέχρι και τα δημόσια κτίρια) και αν κάναμε το κόπο φεύγοντας από οπουδήποτε να παίρναμε μαζί μας και τα σκουπίδια μας.
Αν είχαμε την υπομονή να περιμέναμε στο δρόμο για το ταξί (χωρίς να αγνοούμε τους προηγούμενους από μας που στέκονται για ώρα στη βροχή), ή στη σωστή ουρά στη τράπεζα.
Κι αν εν τέλει βγάζαμε τα γκρίζα από τις ζωές μας και τις γεμίζαμε χρώματα και μουσικές κι αν τοποθετούσαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας ίσως τα πράγματα να γίνονταν πιο απλά και δίκαια για όλους μας…
Τότε θα μπορούσαμε κι εμείς να καβαλάμε ένα ταψί και να ταξιδεύαμε για μερικές στιγμές (ξέρω δε θα μπορούσαμε ακόμα κι έτσι, να ονειροβατούμε συνέχεια, έχουμε και υποχρεώσεις που χρειάζονται τη πραγματικότητα κι όχι τη φαντασία) κι ύστερα με τη προσγείωση μας μπορεί όλα να τα βλέπαμε αλλιώτικα.
Κι αν τέλος απλοποιούσαμε τις σχέσεις μας με τους άλλους σε βαθμό που να πλησιάζουμε κάποιον και αθώα να του λέμε:
"Πως σε λένε; θες να γίνουμε φίλοι;" πόσο αλλιώτικα θα μπορούσαν να γίνουν όλα τότε; 


Τώρα, αν με ρωτήσετε γιατί τα παιδιά γυρνώντας από το νηπιαγωγείο τηρούν ελάχιστα πράγματα και στο σπίτι, με συγχωρείτε αλλά δε ξέρω να σας απαντήσω. Εγώ μιλώ για ενήλικες που θεωρητικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ευκολότερα μαζί τους. Για τα παιδιά δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά προ πολλού. 

Φτιάχνουμε το όνομα μας πάνω σε ξύλινα μανταλάκια!!



Πάμε να παίξουμε με το όνομα μας μέχρι να μάθουμε να το γράφουμε σωστά;

16 Σεπ 2015

Τι είναι εκλογές;


-Τι είναι εκλογές; ρωτάνε τα παιδιά. Και κάποιος πρέπει να τους απαντήσει.

Δε βρήκα τίποτα καλύτερο να τους απαντήσω που να το κατανοήσουν εκτός από το ότι οι εκλογές είναι ένα παιχνίδι.

-Επιτραπέζιο; ρωτάνε ξανά τα παιδιά.

-Μπα… θα έλεγα πως επρόκειτο για ένα παιχνίδι ανοιχτού χώρου.

-Δηλαδή;

-Διεξάγεται ταυτόχρονα σε πολλά μέρη.

-Άρα παίζουν ταυτόχρονα πολλοί παίχτες, διαπιστώνουν. Κι έχουν δίκιο.

-Και πως παίζεται; συνεχίζουν για να μάθουν.

-Υπάρχουν κάποιες ομάδες. Μερικές αποτελούνται από πιο πολλά άτομα και άλλες από πιο λίγα. Όλες όμως έχουν ένα αρχηγό.

-Ο αρχηγός και οι παίχτες δηλαδή είναι μια ομάδα;

-Ναι. Ο αρχηγός δίνει οδηγίες κι οι παίχτες τις εκτελούν.

-Σαν να λέμε ο βασιλιάς και τα στρατιωτάκια! Και τι λένε οι οδηγίες των αρχηγών;

-Λένε πως πρέπει να συζητάνε με τους αντίπαλους παίχτες συνέχεια.

-Και για τι θέματα μιλάνε;

-Κυρίως δίνουν υποσχέσεις. Πως αν η ομάδα τους εκλεγεί από το λαό για να κυβερνήσει τη χώρα θα κάνουν ένα σωρό καλά πράγματα προς όφελος των πολιτών. Καμιά φορά χρειάζεται να λένε για το ποιος έχει κάνει άσχημα πράγματα τα προηγούμενα χρόνια. Μέσα στο παιχνίδι είναι και να τσακώνονται.

-Και γιατί δε μαλώνουν για το ποιος έχει κάνει τα καλύτερα πράγματα αντί για τα ασχημότερα;

-Χμ… δε ξέρω.

-Μπορεί να μην έχουν κάνει πολλά καλά;

-Μπορεί.

-Και αυτά που υπόσχονται τα πραγματοποιούν στο τέλος;

-Όχι πάντα.

-Έχουν και όπλα;

-Δεν έχουν όπλα με σφαίρες αλλά έχουν άλλου είδους όπλα. Όπλα που δε σκοτώνουν απευθείας αλλά που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους πολίτες ή να τους στερήσουν δικαιώματα.

-Και να τους κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες μετά;

-Ναι πολλές συμβαίνει να κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες.

-Πως;

-Στερώντας τους ας πούμε δουλειά, σπίτι, φαγητό.

-Και τότε ποιος ο σκοπός του παιχνιδιού;

-Να πείσουν το λαό που τους παρακολουθεί ότι η δική τους ομάδα είναι καλύτερη και τη τελευταία μέρα του παιχνιδιού να την εκλέξουν για την αρχηγία της χώρας.

-Μα αφού δημιουργούν προβλήματα με τα όπλα τους γιατί να τους επιλέξει ο κόσμος;

-Γιατί κάποιος πρέπει να επιλεγεί.

-Αφού λένε ψέματα.

-…

-Και που τερματίζει αυτό το παιχνίδι;

-Με την εκλογή της ομάδας που θα κυβερνήσει το τόπο. Αυτή είναι κι η τελευταία μέρα του παιχνιδιού.

-Κι όλα όσα υποσχέθηκε αυτή η ομάδα θα τα κάνει πραγματικότητα;

-Όχι πάντα.

-Μα εφόσον τα υποσχέθηκε η ομάδα δε πρέπει να τηρήσει το λόγο της;

-Λογικά θα έπρεπε.

-Αυτό είναι το παιχνίδι;

-Αυτό.

-Α κι εγώ που νόμιζα πως παίζεται αλλιώς…

- Πως δηλαδή;

-Ότι οι αρχηγοί κι οι παίχτες των ομάδων υπόσχονται πράγματα και πρέπει να πείσουν το λαό. Ο λαός διαλέγει ποια πράγματα θέλει να γίνουν αλήθεια κι έτσι επιλέγει την ομάδα που θα τα πραγματοποιήσει. Και στο τέλος ο νικητής κάνει πράξη τα λόγια του.

-Δυστυχώς στο παιχνίδι των εκλογών δε γίνονται ακριβώς έτσι τα πράγματα.

-Σε αυτό το παιχνίδι παίρνουν μέρος κι οι μικροί;

-Όχι, μόνο οι μεγάλοι.

-Ε τότε… αυτό το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ.

Τα παιδιά έκαναν να φύγουν. Κάποιο γύρισε πίσω ξύνοντας το κεφάλι του. Είπε σοβαρό: να θυμηθώ όταν μεγαλώσω να μη το παίξω ποτέ μου αυτό το παιχνίδι.


Κάτι ξέρουν τα παιδιά. Δεν είναι δίκαιο είπαν αυτό το παιχνίδι. Κι εγώ λυπάμαι που θα συμφωνήσω με τα παιδιά.