16 Νοε 2015

Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε)




Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια απαστράπτουσα καθαριότητα. Τα πάντα συγυρισμένα, όλα στις θέσεις τους, τακτοποιημένα και πεντακάθαρα.
Τι; Δεν είναι έτσι; Δε συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια;

30 Οκτ 2015

26 Σεπ 2015

Ζωή σαν νηπιαγωγείο

Αφήνω κάθε πρωί το παιδί στο νηπιαγωγείο. Και κάθε που κλείνω τη πόρτα να φύγω κάνω πάντοτε την ίδια σκέψη, «να μπορούσα να μείνω για μια μέρα σ’ αυτό το χαριτωμένο σχολείο». (Μπορεί βέβαια να το λέω επειδή θέλω να αποφύγω τις δουλειές του σπιτιού αλλά αυτό δε το λέμε παρά έξω).
Θα ήθελα πολύ πάντως να καθίσω στα μικρά καρεκλάκια και να τα μάθω όλα από την αρχή. 
Κι ύστερα σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας αν έμοιαζε ολόκληρη η καθημερινότητα μας με νηπιαγωγείο. Άραγε οι μεγάλοι θα εμπεδώναμε ποτέ αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο;

Τι σκέφτομαι λοιπόν…
Τα παιδιά μαθαίνουν να μοιράζονται πράγματα. Μαθαίνουν να παίζουν ή να δουλεύουν σε ομάδες. Μαθαίνουν να τακτοποιούν το χώρο τους. Μαθαίνουν να αφήνουν πάντοτε καθαρό το χώρο πίσω τους. Μαθαίνουν να μη πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να ‘ναι. Μαθαίνουν να περιμένουν στη σειρά τους για το οτιδήποτε και δε προσπαθούν να πάρουν με το έτσι θέλω τη θέση των άλλων. Μαθαίνουν να δημιουργούν κατασκευές από απλά πράγματα. Μαθαίνουν να ακούν ιστορίες και να ταξιδεύουν σε δάση, θάλασσας και παραμυθένιους κόσμους πάνω σε σκούπες και σε ιπτάμενα ταψιά. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χρώματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να προσεύχονται. Και σίγουρα πολλά ακόμη.

Εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που κάποια από τα παραπάνω σίγουρα μας τα μάθανε κι εμάς στο νηπιαγωγείο δε τα τηρούμε πια. Σίγουρα θα φταίει η βιασύνη μας, η αφηρημάδα μας κι εκείνο που συνήθεια με το καιρό γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Έχω την εντύπωση όμως πως αν κι οι μεγάλοι μοιραζόμασταν τα πράγματα μας (έστω εκείνα που μας είναι άχρηστα γιατί σίγουρα κάποιοι θα τα έχουν ανάγκη).
Αν δουλεύαμε αρμονικά σε ομάδες χωρίς να κρίνουμε τους πάντες ή να υποδεικνύουμε στους άλλους το σωστό (το σωστό με τα δικά μας μέτρα και σταθμά).
Αν αφήναμε τα πράγματα όπως τα βρίσκαμε στο πέρασμα μας (από τις ταλαίπωρες παραλίες μέχρι και τα δημόσια κτίρια) και αν κάναμε το κόπο φεύγοντας από οπουδήποτε να παίρναμε μαζί μας και τα σκουπίδια μας.
Αν είχαμε την υπομονή να περιμέναμε στο δρόμο για το ταξί (χωρίς να αγνοούμε τους προηγούμενους από μας που στέκονται για ώρα στη βροχή), ή στη σωστή ουρά στη τράπεζα.
Κι αν εν τέλει βγάζαμε τα γκρίζα από τις ζωές μας και τις γεμίζαμε χρώματα και μουσικές κι αν τοποθετούσαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας ίσως τα πράγματα να γίνονταν πιο απλά και δίκαια για όλους μας…
Τότε θα μπορούσαμε κι εμείς να καβαλάμε ένα ταψί και να ταξιδεύαμε για μερικές στιγμές (ξέρω δε θα μπορούσαμε ακόμα κι έτσι, να ονειροβατούμε συνέχεια, έχουμε και υποχρεώσεις που χρειάζονται τη πραγματικότητα κι όχι τη φαντασία) κι ύστερα με τη προσγείωση μας μπορεί όλα να τα βλέπαμε αλλιώτικα.
Κι αν τέλος απλοποιούσαμε τις σχέσεις μας με τους άλλους σε βαθμό που να πλησιάζουμε κάποιον και αθώα να του λέμε:
"Πως σε λένε; θες να γίνουμε φίλοι;" πόσο αλλιώτικα θα μπορούσαν να γίνουν όλα τότε; 


Τώρα, αν με ρωτήσετε γιατί τα παιδιά γυρνώντας από το νηπιαγωγείο τηρούν ελάχιστα πράγματα και στο σπίτι, με συγχωρείτε αλλά δε ξέρω να σας απαντήσω. Εγώ μιλώ για ενήλικες που θεωρητικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ευκολότερα μαζί τους. Για τα παιδιά δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά προ πολλού. 

Φτιάχνουμε το όνομα μας πάνω σε ξύλινα μανταλάκια!!



Πάμε να παίξουμε με το όνομα μας μέχρι να μάθουμε να το γράφουμε σωστά;