26 Νοε 2015

Πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο;


Ήταν η ώρα που νύχτωνε.  Μόλις είχαν αρχίσει τα μπουμπουνητά κι η βροχή.
Σηκώνεται το μικρός (3 χρ) και με γρήγορο βήμα ψάχνει στο σπίτι να με βρει. Με βρίσκει στη κουζίνα. Μου φάνηκε κάπως αλαφιασμένος. 
"Άκουσα ένα αεροπλάνο να περνάει. Ήταν κακό αεροπλάνο!" μου λέει, (έχουμε κάνει διαχωρισμό των αεροπλάνων σε καλά τα επιβατηγά και σε κακά τα πολεμικά). 
"Δεν ήταν αεροπλάνο" τον καθησυχάζω "μπουμπουνίζει".
Ο μικρός χαμογέλασε. Φανήκαν τα δοντάκια του. "Είμαι τρελούλης...!" 

Δε θυμάμαι τι άλλο είπαμε... αν είπαμε...
Αλλά εκείνες τις στιγμές αφέθηκα σε μια αλυσίδα σκέψεων. Σκέψεις που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν ή που έζησαν στο παρελθόν στις εμπόλεμες ζώνες... Σκέφτηκα, πως ένας ήχος μπορεί να γεννήσει συναισθήματα, εικόνες, μνήμες. Σκέφτηκα, πόσο τρομερό πρέπει να είναι να ακούς έναν τέτοιο θόρυβο πάνω από το σπίτι σου. Ένα θόρυβο που συνεπάγεται πολλά. Προσπάθησα να μπω στη θέση εκείνων των ανθρώπων... να πανικοβληθώ, να λουφάξω, να κρυφτώ... αλλά δε τα κατάφερα. Ο τρόμος δεν είναι κάτι που μπορείς να προσποιηθείς ότι το κατάλαβες, αν δε το έχεις ζήσει. 
Ύστερα σκέφτηκα πόσο τυχεροί είμαστε που τα παιδιά μας δε ζούνε σε καμιά εμπόλεμη περιοχή. Κι ότι απλώς τρομάζουν από ένα μπουμπουνητό. 

Θα έφταναν πολύ μακριά οι σκέψεις μου. Με ξέρω καλά. Και στο τέλος θα γέμιζαν οργή κι απόγνωση. Δε πρόλαβαν όμως. Ευτυχώς ο δικός μας ουρανός βροντά μόνο από μπουμπουνητά (τουλάχιστον στο τώρα κι εύχομαι στο πάντα για όλη την υφήλιο) και τα άλλα δυο παιδιά φώναζαν να τους ετοιμάσω κάτι να φάνε. 
Και τότε αναρωτήθηκα για πρώτη φορά, πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο; 
Και κλέβοντας λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, ευχήθηκα να σταματούσαν όλα τα άσχημα αυτού του κόσμου κι η ανθρωπότητα να γέμιζε ελπίδα. Ξέρω, κάπως μάταιη η ευχή μου. Αλλά 
 όταν κάνεις μια ευχή έχεις δικαίωμα να ευχηθείς ότι θες! έτσι δεν είναι; 

24 Νοε 2015

Επιτραπέζιο παιχνίδι μαθηματικών





Για να μοιάζουν τα μαθηματικά "παιχνιδάκι" σκέφτηκα να τα κάνω εγώ παιχνίδι!
Δεν ήταν δύσκολο. Απλά, οι παίχτες έπρεπε να έχουν ένα στόχο και να πηγάζει γέλιο από το παιχνίδι μας!

Χρειάστηκα:
  • χαρτόνια οντουλέ (διπλώνουν καλύτερα νομίζω από τα κανσόν)
  • καπάκια

Τι έκανα λοιπόν...

Πήρα τα χαρτονάκια οντουλέ κι έγραψα στο εσωτερικό "προβληματάκια" της πρώτης δημοτικού.  Προβληματάκια του τύπου:
"ο Στέλιος είχε πέντε μπάλες κι η μια του ξεφούσκωσε. Πόσες μπάλες έχει τώρα για να παίξει;"
"η μαμά κατσικίνα (μαμά των εφτά κατσικών) αγόρασε έξι σοκολάτες, έφτασαν για όλα τα παιδιά της;"
"ο Μιχάλης έχει δώδεκα μπογιές κι ο Άρης έχει δεκατρείς μπογιές. Ποιος έχει τις λιγότερες;"
"το καλάθι μου έχει τρία ρόδια και του φίλου έχει 4 ρόδια. Πόσα μαζέψαμε συνολικά;"

Τα προσωπάκια που πρωταγωνιστούν στα προβληματάκια μας είναι υπαρκτά. Είναι φίλοι μας ή συγγενείς μας. Πρόσωπα πάντως που αγαπάμε. Ή πρόσωπα από παραμύθια που μας αρέσουν. Αν στα προβλήματα οι ήρωες κάνουν γκάφες όπως "ο Πινόκιο είπε ψέματα! με τη μύτη του λοιπόν κάρφωσε δυο μανταρίνια και τρία μήλα. Πόσα φρούτα έχει καρφωμένα στη μύτη του;"
Αυτό κάνει το παιχνίδι ακόμη πιο διασκεδαστικό και τα παιδιά περιμένουν με αγωνία τι λέει το επόμενο πρόβλημα.

Έβαλα λοιπόν σε μια γυάλα τα διπλωμένα χαρτάκια και πήραμε τα πολύχρωμα καπάκια για έπαθλο.

Καθένας τράβαγε ένα χαρτάκι από τη γυάλα κι εγώ του διάβαζα το πρόβλημα. Αν απαντούσε σωστά κέρδιζε ένα καπάκι. Αν όχι, περίμενε να ξαναρθεί η σειρά του. Σε πιο δύσκολες πραξούλες χρησιμοποιούσαμε και αριθμητήρι.



Βέβαια του μικρότερου της παρέας (3 χρονών), τα καπάκια του τα χαρίζαμε σε κάθε ερώτηση. Και να σας πω, μάζεψε τα περισσότερα.
Στους μεγαλύτερους άρεσε το παιχνίδι και το ζητάνε ξανά και ξανά να το παίξουμε.
Και να να είμαι ειλικρινής, για να μη βαριόμαστε τις ίδιες ρωτήσεις, κάθε φορά που ανοίγω ένα χαρτάκι σκαρφίζομαι εκείνη τη στιγμή κάποιο καινούριο προβληματάκι και το λέω. Κι αν με ρωτήσουν την επόμενη φορά, να πω ας πούμε το πρόβλημα με το σκίουρο, εγώ φυσικά δε το θυμάμαι, το θυμούνται όμως οι μικροί παίχτες!

Τις καλησπέρες μου!

20 Νοε 2015

χειροτεχνία με καρυδότσουφλα


Είπαμε μιας κι είναι της εποχής τα καρύδια, να τιμήσουμε το "σπίτι" μας και το όνομα μας!

Τα πράγματα με τα καρύδια και τα καρυδότσουφλα είναι απλά.
Βρίσκεις μια ωραία καρυδιά και μαζεύεις καρύδια. Στα πέριξ της καρυδιάς κυκλοφορούν και σπασμένα καρύδια. Σπασμένα ακριβώς στη μέση! πράγμα το οποίο μας βολεύει πολύ. Δεν είναι εύκολο να σπάσεις καρύδια κι εκείνα να ανοίξουν ακριβώς στη μέση. Οπότε για ευκολία μαζεύουμε τα καρύδια που είναι πεσμένα κάτω, ανοιγμένα στη μέση και άδεια. Αν δεν έχουμε κοντά μας καρυδιά τότε αγοράζουμε καρύδια και τα σπάμε. Αν ξέρει κάποιος, το τρόπο να τα σπάμε ακριβώς στη μέση, ας μου πει!

Χρειαστήκαμε:

  • τέμπερες
  • πλαστελίνες (παλιές, μπερδεμένες κτλ)
  • οδοντογλυφίδες και λινάτσα 
  • χαρτονάκια και γκοφρέ
  • διάφορα υλικά (κουμπιά, πομ πομ, ματάκια) 



Με τέμπερες βάψαμε τα καρυδότσουφλα κι εγώ τα πέρασα  με βερνίκι. Το βερνίκι βοηθάει το χρώμα να μένει σταθερό και τα γυαλίζει. Αν όμως θες να ζωγραφίσεις πάνω στο καρυδότσουφλο με μαρκαδόρο ας πούμε, τότε το χρώμα φεύγει.

Ύστερα αφηνόμαστε στη φαντασία μας! κυρίως εκείνη των παιδιών.
Εγώ είπα να κάνουμε βαρκάκια. Γεμίσαμε μέσα με πλαστελίνη και σε μια οδοντογλυφίδα στερέωσα ένα σημαιάκι από λινάτσα. Τα παιδιά πρόσθεσαν από ένα κουμπί για τιμόνι. Σωστό!



Εγώ τους είπα με πλαστελίνη να φτιάξουμε χελωνάκια ή άλλα ζωάκια. Τα παιδιά είχαν καλύτερη ιδέα. Να τα κάνουμε με χαρτόνι γιατί η πλαστελίνη δε κολλάει καλά. Κι είχαν δίκιο. Ότι κι αν κάναμε να σταθεροποιήσουμε τη πλαστελίνη δε καταφέραμε να σταθεί εντελώς.

Οπότε, ο ένας έφταιξε (με τη βοήθεια μου αλλά σύμφωνα με τις οδηγίες του) ένα άλλο ζωάκι που δε καταλήξαμε τι ακριβώς είναι. Είναι πάντως πολύ χαριτωμένο!!



Κι ο άλλος έφτιαξε ένα σπιτάκι για το χαριτωμένο ζωάκι!!



Και για να προετοιμαστούμε για τα Χριστούγεννα είπαμε να φτιάξουμε δυο μουρίτσες από ταρανδάκια.


Στα ταρανδάκια δε μας βγήκε το στόμα τους. Ο μαρκαδόρος δεν έμενε πάνω στο βερνίκι του καρυδότσουφλου. Μπορούμε όμως να το εξελίξουμε την επόμενη φορά!

Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν!!
Κι αυτό που κατάλαβα εγώ, για πολλοστή φορά, είναι πως τα παιδιά έχουν καλύτερες ιδέες από μένα!!!






17 Νοε 2015

Ομορφιές του Φθινοπώρου



Χρώματα Φθινοπωρινά! Μυρωδιές Φθινοπωρινές! Μια εποχή μαγεμένη!

Κυριακή λοιπόν κι ο μπαμπάς μας λείπει στη δουλειά του (όπως κάθε Κυριακή τα τελευταία εφτά χρόνια).
Αφού λοιπόν, δε μπορούσαμε να έχουμε το μπαμπά στο σπίτι πήγαμε και τον βρήκαμε εμείς!
Κι η βόλτα μας πραγματικά ήταν μια έκπληξη σε κάθε δρομάκι της!

Ξεκινάμε με τα ομορφότερα χρώματα του Φθινοπώρου!







Αλλά το Φθινόπωρο δεν έχει μόνο αποχρώσεις του κίτρινου και του καφέ.
Έχει και του μοβ. Αρχοντικά κυκλάμινα!




 Και πολλά ακόμη...




Και μαγικές φωλιές νάνων κρυμμένες στα χόρτα.





Κι εκτός από ομορφιά που ποτέ δε χορταίνεται, το Φθινόπωρο έχει και ιδιαίτερες γεύσεις. Κυδώνια, ρόδια, κάστανα, καρύδια! τα οποία και φάγαμε (εκτός τα κυδώνια) πριν προλάβουμε να τα βγάλουμε φωτογραφία.
κάποια όμως θα χρησιμεύσουν για χειροτεχνίες! Τα καρυδότσουφλα ας πούμε και τα βελανίδια.







οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη βεράντα του Ταϋγέτου και στο Εστιατόριο Χρώματα - Μυστράς




16 Νοε 2015

Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε)




Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια απαστράπτουσα καθαριότητα. Τα πάντα συγυρισμένα, όλα στις θέσεις τους, τακτοποιημένα και πεντακάθαρα.
Τι; Δεν είναι έτσι; Δε συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια;

2 Νοε 2015

Χάρτινο δέντρο στο τοίχο!

Χειροτεχνία χάρτινο δέντρο!

Ένα δέντρο με 30 φυλλαράκια στα γυμνά κλαδιά του. Ένα φυλλαράκι για κάθε μέρα του Νοεμβρίου. Και στο κορμό του οι ημέρες της εβδομάδας.