29 Ιαν 2016

18 στιγμές που έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω και τελικά χάθηκα στη λυτρωτική απάθεια.

οι 3 αυτουργοί των παρακάτω γεγονότων...

18 στιγμές που έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω και τελικά χάθηκα στη λυτρωτική απάθεια.

·         Όταν έκαψα το κέικ και τα παιδιά θέλανε ντε και καλά να φάνε κέικ. Εξήγησα πως δε μπορώ να αφήσω τον μικρό (δίχρονο τότε) άλλο μόνο του να παίξει. Τα παιδιά υποσχέθηκαν ότι θα τον προσέχουν. Είπα «εντάξει, θα κάνω πολύ γρήγορα σαν άνεμος». Όταν έβαλα το κέικ στο φούρνο και γύρισα στο σαλόνι είδα τρία παιδιά και ένα βουνό από σεντόνια, κουβέρτες, μαξιλάρια, παπλώματα, ρούχα κι ότι άλλο χωράει σε μια ντουλάπα. Δε πρόλαβα να ρωτήσω τι και πως. Με ενημέρωσαν τα παιδιά πως αυτό είναι το σκουπιδιάρικο τους. Μου είπαν πως το παιχνίδι αυτό τους το έμαθε ένας φίλος τους. Πήρα τηλ τη μαμά του φίλου τους και της ζήτησα να πει στο παιδί της όταν ξανάρθουν στο σπίτι μας να δείξει στα δικά μου παιδιά πως να ξεσκονίζουν.

19 Ιαν 2016

Φύση... ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης!



Τα παιδιά μάλλον ξέρουν τι θέλουν...
Σήμερα ας πούμε ήθελαν χιόνια!
Κι είχαν και το τρόπο να το διεκδικήσουν...




Γυρνάμε το μεσημέρι από το σχολείο. Είχαν δει από νωρίς το βουνό χιονισμένο. Είναι μάλλον εκπαιδευμένα για το πότε το χιόνι είναι αρκετό ώστε να μπορούμε να πάμε. Δεν εξηγείται αλλιώς η τόση σιγουριά ότι "τα χιόνια τα φτάναμε".
Ήθελαν να πάμε στο βουνό. Εμείς για διάφορους λόγους λέγαμε όχι.
Γονείς επέμεναν! Ήλπιζαν το θέμα να ξεχαστεί.
Παιδιά επίσης επέμεναν! Νομίζω το είχαν ξεκάθαρο πως δε θα το ξεχνούσαν.
Και δε το ξέχασαν.
Η επιμονή τους νίκησε. Η επιμονή τους κι η δική μας παραίτηση από μια γκρίνια που μπορεί να κρατούσε όλη μέρα.