19 Απρ 2016

9 Απρ 2016

Να 'ταν κάθε μέρα γιορτή!



Τι συμβαίνει όταν τα παιδιά το πρωί ξυπνάνε και το γάλα τους είναι μπλε;;
Γουρλώνουν τα μάτια.
Ρωτάνε αν το γάλα είναι χαλασμένο.
Απαντάς πως απλώς το γάλα το έφεραν τα στρουμφάκια!
Γουρλώνουν ξανά τα μάτια!
Ενθουσιάζονται!

1 Απρ 2016

Κλεψύδρα


Η Γιώτα άγγιξε το σύρτη από το πόμολο της παλιάς ξύλινης πόρτας κι ετοιμάστηκε να ανοίξει. Από το παραθυράκι της πόρτας έβλεπε καθαρά τη μορφή του νεαρού άντρα.
Για μια στιγμή δίστασε. Αν έσερνε το σύρτη κι η πετούγια ελευθερωνόταν ο χρόνος θα στεκόταν για μερικές στιγμές και η επόμενη μοναδική κίνηση που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν μόνο για να τραβήξει μπροστά.

29 Μαρ 2016

Κατασκευές από κούτες! αυτοκίνητα και διόδια...


Όλα ξεκίνησαν όταν μια μέρα το πρωτάκι μου κατέβηκε στην αποθήκη, μπας και βρει τίποτα ενδιαφέρον για να ασχοληθεί!
Ανέβηκε στο σπίτι με μια κούτα. Ρώτησε τι μπορούμε να τη κάνουμε! Έτσι ξεκίνησαν όλα!
Γιατί μια κούτα από ηλεκτρική σκούπα μπορείς να τη κάνεις πολλά πράγματα, όσο άχρηστη κι αν φαντάζει.

26 Μαρ 2016

Κατασκευές από κούτες! καντίνα...


Έχετε δοκιμάσει να παίξετε με τις άχρηστες κούτες;;
Κάνουν θαύματα! όσο κακής ποιότητας κι αν είναι!
Το θαύμα παίρνει μορφή αφού μπει μπροστά η φαντασία μας! 

23 Μαρ 2016

Δε συμπαθώ τις εθνικές γιορτές.....


Δε συμπαθώ τις εθνικές γιορτές.
Από παιδί δε τα πήγαινα καλά μαζί τους. Μέχρι που έκοψα εντελώς επαφές μαζί τους.
Τότε δεν ήξερα τι ήταν εκείνο που με έκανε να μη βλέπω με καθόλου καλό μάτι αυτές τις γιορτές. 
Ούτε και σήμερα ομολογώ πως ξέρω τι ακριβώς με ενοχλεί σε αυτές...

19 Μαρ 2016

Μια φορά, μια γειτονιά...


Οι γειτονιές κάποτε δεν ήταν απλά μια λέξη, ούτε ένας ορισμός.
Οι γειτονιές κάποτε ήταν τρόπος ζωής. Και στα σπίτια τους και τις αυλές τους χωρούσαν ένα σωρό πράγματα. Πράγματα που σήμερα έχουν μπει στο κουτί με τις αναμνήσεις!

9 Μαρ 2016

Στιγμές του παρελθόντος!


Η Μαρία από το mommyjammi ξεκίνησε τη φωτογραφική βόλτα στο παρελθόν!
Η Ελένη (η αφεντιά μου δηλαδή) ενθουσιάστηκε με την ιδέα! Είπε πως θα συμμετάσχει στο δρώμενο. Βέβαια η Ελένη δεν έχει ιδιαίτερα πολλές φωτογραφίες γιατί της αρέσει να τραβάει τους άλλους κι όχι να είναι κι η ίδια μέσα στις φωτογραφίες! Είπε λοιπόν πως θα το κάνει φωτογραφίζοντας κάποια αντικείμενα! Έλα όμως που η Ελένη (η οποία να θυμίσουμε πως φημίζεται για την αμνησία της)  δε πρόσεξε πως υπάρχει και κάποιο χρονικό όριο για το δρώμενο;;
Έτσι λοιπόν, τελευταία και καταϊδρωμένη έρχεται να μιλήσει για τις στιγμές που σημάδεψαν το παρελθόν της!


Τα όνειρα δε κοστίζουν!


Γιορτάζουν λέει σήμερα (εντάξει χτες... πάντα είμαι ένα τικ του χρόνου πιο πίσω) οι γυναίκες. Α χα! Οι γυναίκες γιορτάζουν κάθε μέρα! έτσι λέω εγώ. Κι όλοι οι άνθρωποι! η ζωή είναι γιορτή! κι οι άνθρωποι είναι γιορτή!
Εγώ λοιπόν σήμερα (ας πούμε λόγω της ημέρας) θα σας μιλήσω για τη Μάντυ. Για μια γυναίκα που κυνηγάει  ένα όνειρο! Έστω κι αν πρέπει να καβαλήσει τη μαγική σκούπα για να τα προλάβει όλα, μαζί και το όνειρο!
Έτσι εγκαινιάζω το νέο μου "καρυδόσπιτο"... με ένα λίγο αλλιώτικο κομμάτι σκέψεις. 

2 Μαρ 2016

Τρίχρονος (και μαμά) σε απόγνωση....

Ο εν λόγω κύριος όταν προτιμάει αν τρώει τα μακαρόνια του ξεψητά και από το πάτωμα...

Τι κάνεις ότι το 3,5 χρονών βλαστάρι σου, στυλώνει τα πόδια καταμεσής του δρόμου;

23 Φεβ 2016

Κορνίζες από ξυλομπογιές!





Σας έχει τύχει να μη θέλετε να αποχωριστείτε κάτι που έχουν παίξει ή χρησιμοποιήσει τα παιδιά σας;;; εγώ το σκέφτομαι για πολλά από τα πραγματάκια τους όσο μεγαλώνουν.
Η ιδέα αυτή λοιπόν γεννήθηκε από κάτι σκόρπιες ξυλομπογιές στο χαλί.

Οι ξυλομπογιές σκόρπισαν κι ένα παιδί (αχ αυτά τα παιδιά πόσο αυθόρμητα σκέφτονται!) άρχισε να κάνει σχέδια με τις μπογιές. Σπιτάκια με σκεπές. σιδηροδρομικές γραμμές, καράβια κι άλλα όμορφα!
"Ω!" είπε η μαμά "ιδέα!"

19 Φεβ 2016

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!


Το αλώνισμα στα μάτια ενός 7χρονου
Καταραμένος Αλωνάρης


Ήτανε τότες, που οι άνθρωποι τις δουλειές τις έκαναν γιορτή και το κόπο πανηγύρι. Κι ο μήνας Αλωνάρης ήταν ολάκερος γιορτή. Καλοκαιριού γιορτή. Θέρος, δεμάτιασμα, αλώνισμα, καρτέρι για τον αγέρα που θα ξεχώριζε το στάχυ από το στάρι κι ύστερα το λίχνισμα.  

Στ’ αλώνι το δικό μας, αγνάντιο απ’ το καλύβι, εκείνο που τώρα έχει χορταριάσει και πια δε ξεχωρίζει, ζωντάνευαν κι οι πέτρες. Νέοι και νιες πήγαιναν κι έρχονταν, φωνές, γέλια, κουβεντολόι, αγκομαχητά, λιοπύρι. Δρεπάνια στα χέρια, ψάθες στα κεφάλια κι ο θέρος αρχίνιζε. Κι ύστερα, φόρτωμα στα μουλάρια και καρφί για τ' αλώνι.

15 Φεβ 2016

Κλείσε τα μάτια...




Κλείσε τα μάτια και κάνε πως δε βλέπεις όσα: 
  • σε τυφλώνουν 
  • σε στεναχωρούν
  • σε αγχώνουν
  • σε κουράζουν
  • σε πονάνε
  • σε γεμίζουν δάκρυα
  • σου παγώνουν το χαμόγελο
  • δε θες να δεις

10 Φεβ 2016

Ένας απολογισμός ... μύριες σκέψεις...

Όταν μαζί με το καφέ, σου καρφώνουν κι ένα μπισκότο στο χερούλι της κούπας!
Μπήκα στη διαδικασία να απαντήσω στις ερωτήσεις από καθαρή περιέργεια κι ομολογώ πως κάποιες στιγμές του 2015 με ξάφνιασαν!  Χωρίς αυτές τις ερωτήσεις δε θα τις είχα προσέξει αυτές τις μικρές στιγμές ή απλά θα τις είχα θάψει στη λήθη.

31 Ιαν 2016

Νέος κύκλος επεισοδίων "τα μπλόκα των αγροτών"




Στις οθόνες μας ο νέος κύκλος επεισοδίων "τα μπλόκα των αγροτών".
Επόμενος κύκλος επεισοδίων "οι απεργίες των μέσων μαζικής μεταφοράς".
Στη συνέχεια ο κύκλος επεισοδίων "οι διαμαρτυρίες των αρτοποιών".
Ακολουθεί ο κύκλος επεισοδίων "απελπισμένοι κτηνοτρόφοι".

29 Ιαν 2016

18 στιγμές που έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω και τελικά χάθηκα στη λυτρωτική απάθεια.

οι 3 αυτουργοί των παρακάτω γεγονότων...

18 στιγμές που έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω και τελικά χάθηκα στη λυτρωτική απάθεια.

·         Όταν έκαψα το κέικ και τα παιδιά θέλανε ντε και καλά να φάνε κέικ. Εξήγησα πως δε μπορώ να αφήσω τον μικρό (δίχρονο τότε) άλλο μόνο του να παίξει. Τα παιδιά υποσχέθηκαν ότι θα τον προσέχουν. Είπα «εντάξει, θα κάνω πολύ γρήγορα σαν άνεμος». Όταν έβαλα το κέικ στο φούρνο και γύρισα στο σαλόνι είδα τρία παιδιά και ένα βουνό από σεντόνια, κουβέρτες, μαξιλάρια, παπλώματα, ρούχα κι ότι άλλο χωράει σε μια ντουλάπα. Δε πρόλαβα να ρωτήσω τι και πως. Με ενημέρωσαν τα παιδιά πως αυτό είναι το σκουπιδιάρικο τους. Μου είπαν πως το παιχνίδι αυτό τους το έμαθε ένας φίλος τους. Πήρα τηλ τη μαμά του φίλου τους και της ζήτησα να πει στο παιδί της όταν ξανάρθουν στο σπίτι μας να δείξει στα δικά μου παιδιά πως να ξεσκονίζουν.

19 Ιαν 2016

Φύση... ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης!



Τα παιδιά μάλλον ξέρουν τι θέλουν...
Σήμερα ας πούμε ήθελαν χιόνια!
Κι είχαν και το τρόπο να το διεκδικήσουν...




Γυρνάμε το μεσημέρι από το σχολείο. Είχαν δει από νωρίς το βουνό χιονισμένο. Είναι μάλλον εκπαιδευμένα για το πότε το χιόνι είναι αρκετό ώστε να μπορούμε να πάμε. Δεν εξηγείται αλλιώς η τόση σιγουριά ότι "τα χιόνια τα φτάναμε".
Ήθελαν να πάμε στο βουνό. Εμείς για διάφορους λόγους λέγαμε όχι.
Γονείς επέμεναν! Ήλπιζαν το θέμα να ξεχαστεί.
Παιδιά επίσης επέμεναν! Νομίζω το είχαν ξεκάθαρο πως δε θα το ξεχνούσαν.
Και δε το ξέχασαν.
Η επιμονή τους νίκησε. Η επιμονή τους κι η δική μας παραίτηση από μια γκρίνια που μπορεί να κρατούσε όλη μέρα.