16 Σεπ 2015

Τι είναι εκλογές;


-Τι είναι εκλογές; ρωτάνε τα παιδιά. Και κάποιος πρέπει να τους απαντήσει.

Δε βρήκα τίποτα καλύτερο να τους απαντήσω που να το κατανοήσουν εκτός από το ότι οι εκλογές είναι ένα παιχνίδι.

-Επιτραπέζιο; ρωτάνε ξανά τα παιδιά.

-Μπα… θα έλεγα πως επρόκειτο για ένα παιχνίδι ανοιχτού χώρου.

-Δηλαδή;

-Διεξάγεται ταυτόχρονα σε πολλά μέρη.

-Άρα παίζουν ταυτόχρονα πολλοί παίχτες, διαπιστώνουν. Κι έχουν δίκιο.

-Και πως παίζεται; συνεχίζουν για να μάθουν.

-Υπάρχουν κάποιες ομάδες. Μερικές αποτελούνται από πιο πολλά άτομα και άλλες από πιο λίγα. Όλες όμως έχουν ένα αρχηγό.

-Ο αρχηγός και οι παίχτες δηλαδή είναι μια ομάδα;

-Ναι. Ο αρχηγός δίνει οδηγίες κι οι παίχτες τις εκτελούν.

-Σαν να λέμε ο βασιλιάς και τα στρατιωτάκια! Και τι λένε οι οδηγίες των αρχηγών;

-Λένε πως πρέπει να συζητάνε με τους αντίπαλους παίχτες συνέχεια.

-Και για τι θέματα μιλάνε;

-Κυρίως δίνουν υποσχέσεις. Πως αν η ομάδα τους εκλεγεί από το λαό για να κυβερνήσει τη χώρα θα κάνουν ένα σωρό καλά πράγματα προς όφελος των πολιτών. Καμιά φορά χρειάζεται να λένε για το ποιος έχει κάνει άσχημα πράγματα τα προηγούμενα χρόνια. Μέσα στο παιχνίδι είναι και να τσακώνονται.

-Και γιατί δε μαλώνουν για το ποιος έχει κάνει τα καλύτερα πράγματα αντί για τα ασχημότερα;

-Χμ… δε ξέρω.

-Μπορεί να μην έχουν κάνει πολλά καλά;

-Μπορεί.

-Και αυτά που υπόσχονται τα πραγματοποιούν στο τέλος;

-Όχι πάντα.

-Έχουν και όπλα;

-Δεν έχουν όπλα με σφαίρες αλλά έχουν άλλου είδους όπλα. Όπλα που δε σκοτώνουν απευθείας αλλά που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στους πολίτες ή να τους στερήσουν δικαιώματα.

-Και να τους κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες μετά;

-Ναι πολλές συμβαίνει να κάνουν δυστυχισμένους τους πολίτες.

-Πως;

-Στερώντας τους ας πούμε δουλειά, σπίτι, φαγητό.

-Και τότε ποιος ο σκοπός του παιχνιδιού;

-Να πείσουν το λαό που τους παρακολουθεί ότι η δική τους ομάδα είναι καλύτερη και τη τελευταία μέρα του παιχνιδιού να την εκλέξουν για την αρχηγία της χώρας.

-Μα αφού δημιουργούν προβλήματα με τα όπλα τους γιατί να τους επιλέξει ο κόσμος;

-Γιατί κάποιος πρέπει να επιλεγεί.

-Αφού λένε ψέματα.

-…

-Και που τερματίζει αυτό το παιχνίδι;

-Με την εκλογή της ομάδας που θα κυβερνήσει το τόπο. Αυτή είναι κι η τελευταία μέρα του παιχνιδιού.

-Κι όλα όσα υποσχέθηκε αυτή η ομάδα θα τα κάνει πραγματικότητα;

-Όχι πάντα.

-Μα εφόσον τα υποσχέθηκε η ομάδα δε πρέπει να τηρήσει το λόγο της;

-Λογικά θα έπρεπε.

-Αυτό είναι το παιχνίδι;

-Αυτό.

-Α κι εγώ που νόμιζα πως παίζεται αλλιώς…

- Πως δηλαδή;

-Ότι οι αρχηγοί κι οι παίχτες των ομάδων υπόσχονται πράγματα και πρέπει να πείσουν το λαό. Ο λαός διαλέγει ποια πράγματα θέλει να γίνουν αλήθεια κι έτσι επιλέγει την ομάδα που θα τα πραγματοποιήσει. Και στο τέλος ο νικητής κάνει πράξη τα λόγια του.

-Δυστυχώς στο παιχνίδι των εκλογών δε γίνονται ακριβώς έτσι τα πράγματα.

-Σε αυτό το παιχνίδι παίρνουν μέρος κι οι μικροί;

-Όχι, μόνο οι μεγάλοι.

-Ε τότε… αυτό το παιχνίδι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ.

Τα παιδιά έκαναν να φύγουν. Κάποιο γύρισε πίσω ξύνοντας το κεφάλι του. Είπε σοβαρό: να θυμηθώ όταν μεγαλώσω να μη το παίξω ποτέ μου αυτό το παιχνίδι.


Κάτι ξέρουν τα παιδιά. Δεν είναι δίκαιο είπαν αυτό το παιχνίδι. Κι εγώ λυπάμαι που θα συμφωνήσω με τα παιδιά.


14 Σεπ 2015

Η πρώτη μέρα κάθε σχολικής χρονιάς!

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Δε ξέρω πως να ξεκινήσω σήμερα... Τα έχω λίγο μπερδεμένα στο μυαλό μου...
Ένα ξέρω. Πως η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι πάντοτε δύσκολη. Δε ξέρω για ποιον (γονείς ή παιδιά) είναι πιο δύσκολη αλλά εγώ σαν γονιός τη βιώνω δύσκολα.

4 Αυγ 2015

παραμύθια του μεσονυκτίου

Είναι ωραίο λένε, να μαθαίνεις τα παιδιά να αγαπούν τα βιβλία και να τα προσέχουν. Φυσικά και είναι! ποιος θα μπορούσε άλλωστε να διαφωνήσει με κάτι τέτοιο; Όπως είναι ακόμη πιο ωραίο να τα μαθαίνεις να ακούνε ιστορίες, να τους διαβάζεις παραμύθια αλλάζοντας το τόνο της φωνής σου ανάλογα τον ήρωα, ακόμη και να δημιουργείτε όλοι μαζί ιστορίες! Ασφαλώς και είναι! πως θα μπορούσε να μην είναι;

Κι εγώ φυσικά ασπάστηκα αυτή τη συνήθεια από όταν τα παιδιά ήταν μικρά. Διαβάζουμε ιστορίες πριν κοιμηθούμε, δημιουργούμε τις δικές μας κι όταν βαριόμαστε να λέμε ιστορίες για σκίουρους που ζουν σε κουφάλες δέντρων ή κροκόδειλους με τεράστια δόντια, ή μπαλόνια που πετάνε στον ουρανό παίρνουμε παιδικές εγκυκλοπαίδειες και το ρίχνουμε στη μελέτη.

Υπάρχουν όμως  μερικές νύχτες που οι μικροί βιβλιοφάγοι δε χορταίνουν κι ο αφηγητής πέφτει ηρωικά στη μάχη των βιβλίων.

Είναι εκείνη η δύσκολη ώρα που έχουμε καθιερώσει για τη συνήθεια αυτή και που τα παιδιά θέλουν συνέχεια κι άλλο. Είναι κι η κούραση που παραλύει το σώμα, είναι και που τα παιδιά τα γνωρίζουν όλα τα παραπάνω, ε να μη τα εκμεταλλευτούν και λίγο;


Είναι η ώρα του ύπνου λοιπόν, όταν ζητάνε «κι άλλη μια ιστορία, σε παρακαλώ!» «τελευταία και θα πάμε για ύπνο αμέσως μόλις μας πεις!» «και θα κλείσουμε τα μάτια αμέσως μόλις ακουμπήσουμε το κεφάλι στο μαξιλάρι!»


Και πάρε τα «σε παρακαλώ» και πάρε υποσχέσεις και πάρε τον ουρανό με τ’ άστρα για να πεις άλλη μια ιστορία ή να διαβάσεις άλλη μια σελίδα μαθαίνοντας τους στεγόσαυρους.


Και δε λέω, μπορεί να θέλω στη πραγματικότητα να μάθω για τους στεγόσαυρους και σε τι βοηθούσαν οι αγκαθωτές πλάκες που κουβαλούσαν στη πλάτη τους, αλλά τα μάτια έχουν βαρύνει επικίνδυνα κι η φωνή σε κάθε παράγραφο βγαίνει όλο και πιο ψιθυριστή.

Θα το παλέψω όμως! Θα προσπαθήσω να τους πείσω να πάμε τώρα για ύπνο γιατί είμαι κουρασμένη, γιατί έχω ξυπνήσει από τις έξι, γιατί όλη μέρα τρέχω. Θέλω να το παλέψω… έχω δυνάμεις όμως για κάτι τόσο δύσκολο;

Εξάλλου είναι τρεις κι είμαι μία. Και μπορεί τα επιχειρήματα μου να είναι λογικά αλλά τα δικά τους δεν μπορώ να τα αντικρούσω βάση της λογικής.

«Θα σου κρατάω εγώ το βιβλίο να μην κουράζεσαι» έρχεται το πρώτο επιχείρημα τους.

«Κι εγώ θα σου κρατάω το χέρι».

Εφόδια τέλος. Υποχώρηση. Η τριαρχία κέρδισε τη μάχη!

Άλλωστε έχω τη βεβαιότητα πως θα μας πάρει περισσότερη ώρα η διαπραγμάτευση από το να μιλήσουμε για το στεγόσαυρο.

Μόνο που δε τα καταφέρνω να τελειώσουμε τη σελίδα. Με πρόδωσαν τα μάτια που έκλεισαν και το κεφάλι που έγειρε στο μαξιλάρι.

Δε ξέρω πόσα λεπτά έμεινα έτσι, σχεδόν κοιμισμένη, αλλά μια τραγουδιστή φωνή με έκανε να πεταχτώ.

«Πάμε να φτιάξουμε μια φωλιά και να παίξουμε τα λιονταρόσκυλα;»

Εφιάλτης! Πετάγομαι φωνάζοντας ένα «ΟΧΙ» γεμάτο αποφασιστικότητα, πυγμή και γενναιότητα.

Με συνοπτικές διαδικασίες τους βάζω στα κρεβάτια τους, ακολουθούν αγκαλίτσες, φιλάκια, καληνύχτες και φυσικά το σύνδρομο του «ότι θυμάμαι χαίρομαι και θέλω μαζί μου να χαρούν κι οι άλλοι».

Μα εγώ δεν έχω διάθεση να απαντήσω σε καμιά ερώτηση του τύπου «πότε θα κάνουμε τσουλήθρα στο ουράνιο τόξο;» ή «ο γίγαντας είναι ψηλότερος από τον Όλυμπο;».

Σκέφτομαι στα γρήγορα τι έχουμε στο πρόγραμμα για την επόμενη που το περιμένουν με αγωνία. Τους το λέω με την ελπίδα να σταματήσουν τις χαριτωμένες ερωτήσεις. Και ναι! τα καταφέρνω!

Ησυχία! Μέχρι φυσικά να ξυπνήσει κάποιος και να θέλει να κοιμηθούμε παρέα. Έχουμε όμως δυο τρεις ώρες μέχρι τότε. Αν είμαι τυχερή μπορεί και τέσσερις.


Το βέβαιο είναι πως η γνώση μέσα από τα μάτια των παιδιών αποκτά άλλο ενδιαφέρον ακόμη και για τους μεγάλους. Όλα εξηγούνται απλά και κατανοητά, χωρίς δύσκολους επιστημονικούς όρους ή άγνωστες λέξεις. Και μέσα απ’ αυτό μαθαίνω κι εγώ πράγματα. Κάποια απ’ αυτά μάλλον τα έχω διδαχθεί κι εγώ στο σχολείο (εντάξει όχι κι όλα) και δε τα θυμάμαι πια, αλλά αν δεν ήταν και τα παιδιά δε θα τα μάθαινα ποτέ.

Κι ένα ακόμη πιο βέβαιο είναι πως η γνώση θα αποκτούσε άλλο ενδιαφέρον αν προσφερόταν στον άνθρωπο με τον τρόπο που τη κατανοούν τα παιδιά!!



23 Ιουλ 2015

Χειροτεχνία με κοχύλια!




Κάναμε κι εμείς τα πρώτα μας μπανάκια (με χίλια βάσανα, αλλά τα κάναμε) και μαζέψαμε και πρώτα μας κοχύλια (φυσικό επακόλουθο των μπάνιων μας)!

Έτσι, είπαμε (εγώ με τα τρία μικρά βοηθάκια μου) να φτιάξουμε και μια χειροτεχνία καλοκαιρινή. Μετά κόπων και βασάνων και πάλι, αλλά τα καταφέραμε!

Δε χρειαστήκαμε τίποτα άλλο εκτός από ρύζι, χαρτόνι, οδοντογλυφίδες, πλαστελίνη και τους μικρούς θησαυρούς της θάλασσας!!

Γι αρχή πήραμε ρύζι και το βάψαμε μπλε με τέμπερες. 
Βάψαμε σε μπλε και μερικά χάρτινα πιάτα μιας χρήσης.
Έτοιμη η θάλασσα μας! με τα κύματα της, με τα όλα της!!!


Πήραμε κοχύλια σε διάφορα μεγέθη και σχήματα και τα γεμίσαμε με πλαστελίνη.
Κόψαμε πολύχρωμα χαρτιά σε σχήμα ρόμβου, τα διπλώσαμε για να γίνουν διπλό τρίγωνο και τα κολλήσαμε πάνω σε οδοντογλυφίδες για να φτιάξουμε σημαιάκια. 
Καρφώσαμε τις οδοντογλυφίδες στα γεμισμένα με πλαστελίνη κοχύλια.
Έτοιμες κι οι βαρκούλες.

Μόλις στέγνωσε το ρύζι , το βάλαμε στα μπλε πιάτα ή σε πάνω σε μπλε χαρτόνι. Βάλαμε κοχυλάκια και τα καραβάκια μας.

Μια μικρή θάλασσα στο σπίτι μας!!


Πιο πολύ από όλα μας άρεσε που βάψαμε το ρύζι!

Τις καλησπέρες μου!